Aποξένωση.

Χαμένες στιγμές σε παρακαλούν σπαρακτικά να ζήσεις,

να σηκωθείς απ'το κρεβάτι σου,

να βάλεις ό,τι βρεις πάνω σου,

να κλείσεις την πόρτα πίσω σου,

κι εσύ επιλογές δεν έχεις.

Άγνωστοι περιστρέφονται γύρω σου,

όμορφοι άγνωστοι,

περίεργοι άγνωστοι,

άγνωστοι που προκαλούν την οργή ή το φόβο σου...

Δεν ξέρεις κανέναν,

είσαι μόνος.

Δε μιλάς,

απλά συνεχίζεις να περπατάς

όλο και πιο γρήγορα.

"Γρήγορα!"

"Πιο γρήγορα,σου λέω!"

"Τρέχα!"

Τρέχεις.

Τρέχεις,τρέχεις,τρέχεις...

Δεν έχεις προορισμό,

αλλά τρέχεις.

Τρέχεις στο πουθενά,

τρέχεις για να σωθείς απ'όσα σε πνίγουν.

Τρέχεις με όση αντοχή σου'χει απομείνει.

Φανάρια.

Κόκκινα,πράσινα,πορτοκαλί.

Αυτοκίνητα.

Μαύρα,άσπρα,μπλε.

Πρόσωπα.

Δε θυμάσαι κανένα,

τα προσπερνάς.

Μόνος ανάμεσα σε μόνους,

λίγη προσοχή αποζητάς,

λίγη αποδοχή.

Είσαι μόνος.

Ολομόναχος.

"Αποξένωση και αποδοχή του κενού σου!Ασήμαντη αποδοχή!"

~Eternal Sunshine in her Rain~

   Εκείνη η μυρωδιά της βροχής στο χώμα έκανε τα πνευμόνια της να ανοίγουν διάπλατα,έκανε το νου και την ψυχή της να μελαγχολεί και να περπατά προς τα πίσω..εκείνα τα περίεργα φθινοπωρινά απογεύματα.Το γκρι χρωμάτιζε τον ουρανό..Μαύρες,λευκές αποχρώσεις κυλούσαν σα δάκρυα στο πρόσωπό της και παρακινούσαν το κενό της να ζωγραφίσει το μέσα της κομμάτι-κομμάτι,βήμα-βήμα.
   Έχει το τίποτα χρώμα;Αναρωτιόταν κι έβλεπες την απορία στο βλέμμα της.Κάθε φορά που αναρωτιόταν,σκότωνε συναισθήματα και όνειρα.Μικρές χρωματιστές δολοφονίες...Τις αγαπούσε και δινόταν σε αυτές με κάθε της πνοή.Δυο σταγόνες χαράς κι άλλα δυο δάκρυα πλημμύριζαν το κορμί της,τα δεχόταν.Πίστευε πως κρατούσε τα χρώματα σφιχτά μέσα της και γινόταν το πιο όμορφο χάος που μπορεί να φανταστεί κανείς.Τόσο μαύρο,τόσο λευκό,τόσο κόκκινο...Κόκκινο βαθύ σαν το αίμα που έτρεχε στα ρούχα της κάθε φορά που πλήγωνε την καρδιά της.Ένα κόκκινο αληθινό,ζωντανό...
   Κρυβόταν,δεν κοιταζόταν πια στον καθρέφτη,άλλαζε και φοβόταν το αύριο και τους ανθρώπους.Είχε ξεχάσει πώς μοιάζουν τα μάτια της,τα σημάδια της,δεν έβλεπε τίποτα πια.Χανόταν κι ένιωθε την ευτυχία στις φλέβες της.Ξόρκιζε το κακό κι εξόντωνε τους δαίμονές της.Αυτή ήταν.Λες κι ήξερε κι εκείνη ποια ήταν στ'αλήθεια...Ήξερε πως τη νύχτα μοναχά ανέπνεε πραγματικά!

~Καταραμένα βλέμματα~

   Αγνάντευαν το άπειρο,ανέλυαν το κενό και γέμιζαν με μια αισιόδοξη θλίψη,μια θλίψη με απέραντη ομορφιά και γοητεία που συνέδεε το παρελθόν με το δικό τους τώρα.Ένα παρελθόν που αποτελούσε τώρα πια τη μεγαλύτερη πληγή,αλλά και το μεγαλύτερο κομμάτι του εαυτού τους.Γνώση για τον κόσμο και πόνος για την απώλεια,ερωτήματα,απαντήσεις μυστικές,δροσερά καλοκαίρια και κρύες νύχτες σκεπασμένες με μια κουβέρτα δίπλα στο τζάκι...Εικόνες,εικόνες,εικόνες!
   Κάποιες νύχτες κουβαλούσαν το βάρος και την κούραση του κορμιού,κάποιες άλλες έβλεπαν πίσω απ'το γκρίζο ουρανό,έβαζαν φωτιά στο μαύρο τους και απολάμβαναν με χρώμα το κόκκινο,βαμμένα,ταλαιπωρημένα,λυπημένα...χάζευαν τα σύννεφα και ζωγράφιζαν,έκαναν όνειρα κι έσκιζαν τις κουρτίνες του μυαλού τους.Είχαν δύναμη,ήταν παθιασμένα,ζούσαν απ'τις εικόνες,ανέπνεαν!
   Εκείνα τα σημαδεμένα με χρώματα μάτια του...κάθε πρωινό που έβγαινε ο ήλιος,Τον έβλεπαν να φεύγει απ'το πλάι του.Πάντα γυρνούσε,όταν είχε πέσει το σκοτάδι...
 

Broken smiles & nights.

   Κάποιες νύχτες που είσαι τόσο γεμάτος και τόσο άδειος συνάμα.Κάποιες νύχτες που σου λέει ότι χαίρεται να σε βλέπει να χαμογελάς,αλλά δεν ξέρει ότι το οφείλεις σ' Εκείνη μοναχά.Κάποιες νύχτες που σου λέει ότι περνάει καλά μαζί σου δίχως να ξέρει ότι και για αυτό "φταίει" Εκείνη...Τόσες λέξεις που θέλησες να πεις μα δεν είπες τίποτα στο τέλος.Τα κράτησες μέσα σου κι εσύ...Έτσι για να διαλύσεις το "είναι" σου,για να μην πληγώσεις μια ψυχή,για να μην τη γεμίσεις θλίψη...Θλίψη επαναλαμβανόμενη,θλίψη που γυρίζει,που πνίγει το μυαλό σου και σκοτώνει τον άλλο σου εαυτό!
   Δε χρειάζεται να ξέρει και πολλά,δε χρειάζεται να ξέρει τίποτα!Επέλεξες το τίποτα,κράτα το σφιχτά για να μη χαθεί,για να μη χάσεις την ψυχή σου.Το τίποτα σε γεμίζει τώρα πια,δεν υπάρχουν και πολλά κενά...αλκοολούχα ή μη!Αλκοολούχα...ενδιαφέρον ορισμός του χάους σου!Κάτι έχει να σου δώσει,κρύβει πολλά,δολοφονεί άλλα τόσα.Πάντα έτσι δε γίνεται στην τελική;Επίλεξε το τίποτα και ζήσε για να έχεις τα πάντα!Θα αγγίξεις το φεγγάρι μια νύχτα...μαζί της!

Her vulnerable skin.

   Είναι αυτή η γαμημένη αίσθηση του "ανήκω" που την οδήγησε στο κορμί της Α.Είναι που στα παιδικά της μάτια έβλεπε τον κόσμο της να αλλάζει και,κάθε φορά που την πηδούσε,ένιωθε ευάλωτα δυνατή.Δεν ήξερε τι ήταν όλο αυτό,αν ήταν ένα γαμήσι ή έρωτας,αλλά το πάλευε!
   Η αλήθεια είναι πως μιας και είχε προδοθεί απ'τον έρωτα πολλές φορές,επέμενε πως θα το ρίξει στο σεξάκι.Κι αυτό έκανε,νόμιζε...Μαλακίες!Πάντα έφθανε η κατάλληλη στιγμή και γνώριζε μια γκόμενα που θα συγκλόνιζε την ύπαρξή της,που θα γαμούσε τον εγκέφαλό της και εν τέλει θα την έριχνε στο κρεβάτι και θα πηδιόντουσαν για ώρες μέχρι το πρωί..Κλασσικά εικονογραφημένα!
   Έχω καταλάβει πλέον πως της λείπει ένα πράγμα!Συντροφικότητα λέγεται!Έχει ανάγκη από στοργή,αγάπη,πάθος,ειλικρίνεια..Πού να τα βρει όλα αυτά;Σπάνια έπεφταν στο δρόμο της κι εκείνη τα έπιανε απ'το χέρι και τα έβαζε στην καρδιά της μέχρι να το σκάσουν τρέχοντας με σκοπό να βρουν μια ρηχή καρδιά να γεμίσουν.Απώλεια...
   Πάντα δεν πονάει ο χαμός;Πάντα δεν μας πληγώνει το κενό που αφήνει ο θάνατος είτε είναι πραγματικός είτε εικονικός;Έτσι ένιωθε κι εκείνη και πήγαινε να  χωθεί μέσα στην Α.Όποτε πονούσε,τρύπωνε στο καταφύγιό της.Tο δέρμα της Α. ήταν πάντα γόνιμο για κάτι νέο,για κάτι δυνατό,για κάτι ζωντανό κι αληθινό.Πάντα άνοιγε το μέσα της για να χωρέσει την πληγωμένη ύπαρξή της,πάντα...

Ηer vulnerable skin used to destroy her inner silence,her inner fears,her broken dreams...
 

~Intoxicated in so many ways~

   She didn't have anything to lose.It was over since the day she started dreaming...

   Ήξερε,ένιωθε την πρέζα να κυλά στις φλέβες της αργά,μα ταυτόχρονα με μια ανεξήγητη ταχύτητα που ξεπερνούσε τα έτη φωτός που είχαν σπάσει το μέσα της σε χίλια κομμάτια,την έπνιγε η νικοτίνη και το αλκοόλ ξυπνούσε τον άλλο της εαυτό.Η καρδιά της χτυπούσε πιο δυνατά,αγαπούσε πιο δυνατά,μισούσε πιο δυνατά,σιχαινόταν πιο δυνατά..Ναι,αυτό,Την σιχαινόταν πιο δυνατά!
   Σηκώθηκε και άρχισε να χορεύει αισθησιακά.Είχε κλείσει και τις κουρτίνες...Συχνά οι γείτονες έπαιρναν μάτι.Δεν τους ντρεπόταν,απλά δε γούσταρε!Άσε που τους θεωρούσε μαλάκες κι αυτούς!Ο φεμινισμός μέσα της έκανε όργια με την πληγωμένη της ψυχή,χόρευε στο μυαλό της,έχτιζε πολιτείες και γκρέμιζε το φαλλοκρατικό σύστημα γύρω της.Υπερβολική,παθιασμένη,εξτρεμίστρια μέχρι εκεί που δεν πήγαινε..
   Συνέχιζε το χορό κι έβγαζε όλα όσα τη βάραιναν από πάνω της...Έπεσε στο κρεβάτι και έστριψε ένα τσιγάρο.Φυσούσε τον καπνό με νεύρο,χαμογελούσε μόνη της και ένιωθε γεμάτη μες στη μοναξιά της.Έπινε,κάπνιζε και η καρδιά της πήγαινε να σπάσει απ'τη χαρά,μια χαρά που δε μπορούσε να εξηγήσει λογικά.Σκεφτόταν όσα και όσους είχε χάσει και γελούσε,γελούσε με όλη της τη δύναμη,δάκρυζε μα συνέχιζε να γελά!Ξημέρωνε...

   Ξημέρωνε και εκείνη άνοιξε τις κουρτίνες και βγήκε γυμνή στο μπαλκόνι...Η πόλη τώρα ξυπνούσε...

~Lust~

   Άνοιξε τα μάτια της κι είχε πάει ήδη επτά.Άπλωσε το χέρι της να την πάρει αγκαλιά,είχε ξεχάσει πως είναι μακριά της.Τα χιλιόμετρα άλλοτε άδειαζαν κι άλλοτε γέμιζαν το μέσα της.Έλεγε πως όλα είναι δρόμος,το πίστευε και το ακολουθούσε πιστά.Έτσι ήταν...
   Η μια στην Αθήνα κι η άλλη κάπου στην Ευρώπη!Παρίσι,Άμστερνταμ,Βερολίνο,Μαδρίτη...Συνέχεια ταξίδια!Ζούσε από αυτά,ζούσε για αυτά.Εκείνη έστεκε πάντα πίσω να την περιμένει να γυρίσει για λίγες μέρες.Θα ήταν δυο,θα ήταν τρεις...πέντε,δέκα..παραπάνω δεν ήταν ποτέ!Tόσες αρκούσαν για λίγες ανάσες,για ένα χάδι,για να κλείσουν οι πληγές.
   Σε όλα αυτά τα ταξίδια γνώριζε κόσμο...και γυναίκες,πολλές γυναίκες!Τα βράδια δεν έμενε μόνη και δεν ένιωθε τύψεις γι'αυτό.Αυτή ήταν και δε μπορούσε να αλλάξει (όχι ότι είχε προσπαθήσει και πολύ)!Δεν παραδεχόταν τα λάθη της,δεν έδινε εξηγήσεις,πλήγωνε εκείνον τον άνθρωπο που την καταλάβαινε και τη στήριζε.Τα σεντόνια της κάθε βράδυ είχαν διαφορετικό άρωμα,διαφορετική υφή,άλλο χρώμα...
   Όταν γύριζε στην Αθήνα,όλα ήταν ίδια μα συνάμα αλλιώτικα.Πάλι μαζί,πάλι εδώ,πάλι στο τίποτα χαμένες,μπερδεμένες κι οι δυο τους,γεμάτες πάθος και κατανόηση..Έπεφταν στο κρεβάτι και γαμιόντουσαν σαν τα ζώα,αγαπιόντουσαν μ'αυτόν τον τρόπο,δένονταν,γέμιζε η μία την άλλη και έφευγε ο πόνος απ'το κορμί τους.Ήταν για λίγο ξανά...και μετά πάλι απ'την αρχή.Δεν υπήρχε νόημα,ο κόσμος δεν έβλεπε κι εκείνες δεν ήξεραν τι είχαν,ποιες ήταν και τι ήθελαν,απλά δεν πονούσαν όταν ήταν αγκαλιά...Αυτό το ξέρουν όλοι τώρα πια!
   Είδωλα αντικαθιστούσαν ξανά την απουσία κι εκείνη,με τη σειρά της,έφευγε σκυθρωπή και νικημένη για λίγη ώρα.Πάντα επέστρεφε,πάντα γυρνούσε και αγκάλιαζε το κουρασμένο κορμί στο κρεβάτι,την κούφια σάρκα που βρισκόταν αναίσθητη μέσα στα σεντόνια.Τόσες ψυχές είχαν αφεθεί σ'αυτά τα σεντόνια,τόσες γυναίκες είχαν χάσει τον εγωισμό τους,είχαν νιώσει την κορύφωση,τόσα σώματα έσβηναν και γεννιόντουσαν ξανά..ωρίμαζαν απ'το μηδέν...

   Yπήρχε ένας νικητής κι ένας νικημένος...ή ήταν κι οι δύο νικητές ή ήταν κι οι δύο νικημένοι πάνω σ'αυτά τα σεντόνια.Ποτέ δε θα το μάθουμε,άλλωστε...Ένας φαύλος κύκλος με κάποια μικρά διαλείμματα,με κάποιες ολιγόλεπτες στάσεις...Ο δικός τους φαύλος κύκλος.

~H χαρά του "υποφέρω"~

   Παραδέξου το!Όταν δε νιώθεις λίγο πόνο,δε νιώθεις ζωντανός!

Όταν το αίμα στην πληγή σου έχει σταματήσει να τρέχει για τα καλά,φοβάσαι πως κάτι δεν πάει όπως θα έπρεπε.Εκείνο το κόκκινο,παχύρρευστο,γυαλιστερό υγρό σου θυμίζει ότι νιώθεις,ότι πονάς,ότι αντέχεις,ότι ακόμα μπορείς και αναπνέεις κι ας μην έχεις φτερά να πετάξεις.Αίμα,αίμα που σκουπίζεις απ'τα χέρια όσων σε αγγίζουν,αφήνουν πάνω σου τα αποτυπώματά τους και σημάδια που καίνε τη σάρκα σου,που τη σημαδεύουν για καιρό.Εσύ,όμως,τα αγαπάς και τα φροντίζεις,τα ταΐζεις με τους δαίμονές σου,ξεδιψούν με τα δάκρυα και τις μαύρες ουτοπικές σκέψεις σου.Είναι κομμάτι της κραυγής και της σιωπής σου,μιας σιωπής που κουβαλάει στις πλάτες της τόση δύναμη που ούτε κι εσύ δεν τη γνωρίζεις!
Όταν υποφέρεις,προσφέρεις ακόμα πιο πολλά στον κόσμο σου.Αγαπάς υποφέροντας για το "μετά" εκ των προτέρων,δίνεσαι υποφέροντας για τον πόνο που θα εισπράξεις όταν θα φύγει το εκάστοτε άλλο σου μισό και θα σ'αφήσει πίσω άδεια και απόμακρη...Και πάλι απ'την αρχή!Υποφέρεις για τις στιγμές που χάνεις,αλλά και για εκείνες που σε έκαναν όλα όσα είσαι,υποφέρεις για όσα αγαπάς και μισείς,για όσα ονειρεύεσαι,για όσα σχεδιάζεις και για όσα ανατινάζεις στο πέρασμά σου!Υποφέρεις...μα βρίσκεις νόημα και χαρά...Δεν το βλέπεις ακόμα;

Χαπι ινσαιντ,γιου νοου...

   Μες στη μαυρίλα,κάτι τέτοιες μέρες κοιτούσε απ'το θαμπό παράθυρό της,χαζολογούσε,παρατηρούσε πού και πού τον κόσμο.Φαίνονταν όλοι τόσο περίεργοι,τόσο διαφορετικοί,τόσο πολύχρωμοι.Χαμογελούσε..με τις ώρες της ήταν πάντα!Κυκλοθυμική κι αυτή!Ποιος να την καταλάβει;
   Σχεδίαζε,έκανε τα δικά της μοναχικά πλάνα.Της άρεσε όμως!Είχε συμφιλιωθεί με την ιδέα της μοναξιάς και της πληρότητας μέσω αυτής.Ήξερε τι ζητούσε και τι περίμενε.Μάθαινε αργά και σταθερά να πατάει στα πόδια της,μακριά απ'τους δικούς της,μόνη.Ήταν δική της η επιλογή.Τα κατάφερνε μια χαρά!Πίστεψε στον εαυτό της για πρώτη φορά,έκανε ό,τι έπρεπε να είχε κάνει νωρίτερα στη ζωή της,αλλά ξέρεις,ποτέ δεν είναι αργά,έτσι λένε,έτσι είχαν πει και σ'εμένα,έτσι είχαν πει και σ'εκείνη!
   Καθόταν πολλές φορές,που λες,και χάζευε τον ουρανό κάτι σκοτεινά πρωινά με τις ψιχάλες της βροχής να χαϊδεύουν το παράθυρό της...και κάτι άλλα βράδια που το φεγγάρι φώτιζε απ'άκρη σ'άκρη το μικρο δωματιάκι που εκείνη αποκαλούσε σπίτι.Δεν παραπονιόταν ποτέ!Το απολάμβανε!Ζούσε απλά και ένιωθε ευτυχισμένη για τη ζωή που έκανε.
   Ακολουθούσε τα όνειρά της σ'έναν κόσμο δύσκολο,είχε τα "πιστεύω" της και ήταν πιστή σ'αυτά!Διάβαζε Γώγου και Μπωντλαίρ,άκουγε Άσιμο κι έκανε όνειρα,ήταν γεμάτη ζωντάνια μ'ένα παιδικό χαμόγελο να ζωγραφίζει την όμορφη φάτσα της.Ήταν Άνθρωπος ή έστω προσπαθούσε να είναι!Τα κατάφερνε κι εκεί!Όσοι την ήξεραν,έβλεπαν μέσα της ένα παιδί,έναν άνθρωπο αληθινό,με πάθη και αισθήματα!Έτσι ήταν!
   Κάποιες άλλες νύχτες άκουγε "Τhe XX" και χόρευε μόνη της,τραγουδούσε,έδινε ζωή σε άψυχα υλικά και χρώμα σε κομμάτια χαρτί που προόριζε για ανακύκλωση!Κουβαλούσε μια ανεκδιήγητη τρέλα μέσα στην ψυχή της,μια φωτιά που κρατούσε πάντα ζεστά τα χέρια της,μια μικρή φλόγα που έκαναν τα μάτια της να φτερουγίζουν στο σκοτάδι.Μάτια λαμπερά και καθαρά...

Αυτό κανείς δε μπόρεσε να το δει όμως...Ποτέ...Κανείς!
Εκείνη συνέχιζε να χαμογελά και να αγωνίζεται,αυτό ήταν και το νόημα της ζωής της!

No need to wait for a Superman,girl!

   Didn't you know the truth from the start?Didn't you imagine that she would take your soul and feed your broken pieces to your Demons?Didn't you know that she would leave you alone in her Neverland,in her own fucked up chaos?You knew!You always knew the truth...but you wanted to stay there!
   You are strong enough...You are chaotic in a beautiful way,you are an unattainable dream,a real dream with a violent dark soul.You used to be my Superman...Now,i don't need you!We are over!

   I need nobody!No Superman for me!
                         .Fin.

~Φυγή...Ώρα Μηδέν~

   Έβαλε κρύο ξαφνικά,αρχές Απρίλη,είχε περάσει ένας μήνας και κάτι κι εκείνη έστεκε ακόμα στη μέση του πουθενά.Πλησίαζε ο Ιούνιος και τον φοβόταν εκείνο τον άπληστο μήνα του καλοκαιριού που πάντα της έκλεβε στιγμές και την άφηνε γυμνή με ματωμένα χέρια.Κάθε φορά σε άλλο σημείο,με άλλους ανθρώπους,με άλλο καιρό,με άλλη ψυχή.

   Ψυχή..Ακόμα είχε ψυχή!Πληγωνόταν,έπεφτε,έμενε εκεί κάποιο καιρό και πάντα σηκωνόταν ξανά στα πόδια της.Υπήρχαν στιγμές αδυναμίας,προφανώς και υπήρχαν,αλλά είχε μια τέτοια δύναμη μέσα της που τα ξεπερνούσε όλα.Της κόστιζε πολλά,κομμάτια απ'την καρδιά της,κομμάτια που έθαβε για να μην τα βρει ποτέ ξανά...κι έτσι γινόταν εν τέλει.Τα έχανε,ίσως και να φύτρωναν στον κήπο της,ξέρεις,λουλούδια...Αυτά,τουλάχιστον,πάντα έμεναν πλάι της! 

   Έπαψε να ερωτεύεται και ν'αγαπά συντρόφους.Εκείνη της είχε πάρει τα πάντα και το ήξερε,μα το άφησε πίσω της κι αυτό.Το συζήτησε,το ανέλυσε,έβρισε,φώναξε,καταστράφηκε,αλλά σηκώθηκε και πάλι.Προσπάθησε να νικήσει το "τέρας" που της έτρωγε την ψυχή μέρα με τη μέρα και η ψυχή της συνέχιζε να γυρνά πάλι πίσω σ'εκείνη,στο άλλο της μισό!

   Ποιο άλλο της μισό;Πόσο χαζή ήταν,αυτό σκεφτόταν!Πόσο ανούσια ήταν όλα!Πόσα ψέματα είχαν ριζώσει μέσα στην καρδιά της,μέσα της..τόσο καλά που δεν έφευγαν ποτέ.Ίσως να μην ήθελε κι εκείνη να το πιστέψει,να τα βγάλει,να τα πονέσει,όπως εκείνη την είχε πληγώσει.Σημάδια στην ψυχή της και μια θηλιά στο λαιμό της...όλα τα ψέματα,όλες οι λέξεις που ξεθώριαζαν στο σκοτάδι όλο και πιο πολύ κάθε νύχτα που περνούσε.

   Το τσιγάρο που κρατούσε πάντα το έσβηνε νωρίς και άναβε άλλο κι άλλο κι άλλο...Κι αυτά τα έσβηνε νωρίς κι έφτιαχνε ακόμα μια κούπα καφέ και συνέχιζε να μετρά όλους εκείνους που έφευγαν απ'τη ζωή της.Έχανε το μέτρημα και πάλι απ'την αρχή!Έψαχνε να βρει τον εαυτό της στα μάτια που είχε πλάι της όλα αυτά τα χρόνια,έψαχνε να βρει γιατί έμενε πάντα μόνη πίσω να χάνει το μέτρημα...εκείνο το μέτρημα που ήταν πληγή στο κορμί της.

   Είχε συνηθίσει να μετρά τους απόντες και περίμενε τη στιγμή που θα ερχόταν κάποιος να της κρατήσει το χέρι και να μείνει εκεί,αν όχι για πάντα,για πολύ,για όσο την ήθελε,για όσο θα την άντεχε,για όσο...

   

   Ένα "για όσο..." που έστελνε την ψυχή της πότε στην κόλαση και πότε στον ουρανό...

              

Ανθρώπινες συμβάσεις ~ το φάντασμά σου~

   Και κάπως έτσι έληξε και η δική μας σύμβαση αγάπης,ο δικός μας δεσμός αίματος και σάρκας,η δική μας αυταπάτη,η δική μας ουτοπία.Οι αγάπες και οι έρωτες,ανθρώπινες συμβάσεις που ξεθωριάζουν στο χωροχρόνο,εξαρτήσεις,συναισθήματα και βλέμματα που χάνουν το χρώμα τους,που αρνούνται να δουν την αλήθεια,που προσπαθούν να επιβιώσουν και να αναπνεύσουν καθαρό οξυγόνο σε έναν κόσμο δηλητηριασμένο,σε έναν κόσμο βρώμικο και μολυσμένο ως το κόκκαλο,σε μια ρευστή κατεργασμένη πραγματικότητα,σε μια ρεαλιστική πραγματικότητα.

   Μένουν πίσω,σ'εκείνα τα δικά μας σημεία,σημάδια ότι κι εμείς υπήρξαμε εκεί.Σκέψεις και φαντάσματα που εμπλέκονται σε ένα παιχνίδι γνωστό και συνηθισμένο για όποιον έχει ερωτευθεί έστω και μια φορά.Το δικό σου φάντασμα στέκει σε μια γωνιά στη Μπενάκη και με κοιτάζει κάθε φορά που διασχίζω το δρόμο.Ήταν η τελευταία φορά που είδα τα μάτια σου,λαμπερά...να ξεθωριάζουν στο δικό μου μυαλό,στη δική μου ψυχή.Έχαναν το χρώμα τους σταδιακά,ακόμα το θυμάμαι σαν χθες!

   Μου είπες πως μ'αγαπάς και σου ζήτησα να φύγεις.Αυτό έκανες.Απλά γύρισες την πλάτη και συνέχισες το δρόμο σου χωρίς εμένα,περπάτησες μπροστά μου κι έμενα κρυμμένη κάπου πίσω σου να σε βλέπω να φεύγεις μακριά μου για άλλη μια φορά.Εικόνες και άψυχα κορμιά περνούσαν μπροστά μου κι έτσι απλά έκλεισα τα μάτια..Θέλησα να νιώσω το κενό και την ένταση της στιγμής,προσπάθησα να δω το χρώμα μου...

   Μαύρο.

                                    

City pt 1

   Περίεργο;Huh,true!Ποιος την ήξερε άλλωστε;Ποιος είχε ασχοληθεί μαζί της;Ποιος έκατσε να τη διαβάσει,να διαβάσει όχι μόνο τα χείλη,αλλά και τα μάτια της;Βρες μου έναν!
   Βαρέθηκε κι εκείνη,πήρε τη διχασμένη της προσωπικότητα και την παράτησε δίπλα σε κάτι αδέσποτα στην Ακαδημίας,ξέρεις,κάπου εκεί κοντά στη Λυρική,κάπου εκεί που θυμάται τα όνειρά της να σβήνουν ένα άδειο βράδυ...
   Μες στο σκοτάδι,με σκυμμένο κεφάλι,χαζεύει τα πόδια των περαστικών και μαντεύει τα πρόσωπά τους που αμυδρά εμφανίζονται στο φως.Σηκώνει τα μάτια μπας και πιάσει ουρανό,μα κι εκεί το απόλυτο κενό.Αριστερά και δεξιά της,τόσοι άνθρωποι στα παγκάκια,πεζοδρόμια,δρόμους,άλλοι όρθιοι,άλλοι στέκουν κατάχαμα και κοιτούν τον κόσμο ανάποδα με το θαμπωμένo τους βλέμμα.Μετρούν τις ώρες που τους απομένουν..Ένας τελευταίος γύρος θανάτου.H τελευταία νύχτα..ίσως...
   Δεν έχει δύναμη να σύρει το κορμί της πιο 'κεί.Μένει ακίνητη και τα μάτια της τρεμοπαίζουν σα δυο μικρές φλόγες,σα δυο φλόγες εν δυνάμει άψυχες,εν δυνάμει ζωντανές.Τι να σκεφτεί;Περιμένει να βρεθεί κάποιος να την πάρει μαζί της.Θα καταλάβει ότι δεν είναι άστεγη ούτε άπορη ούτε σαν όλους εκείνους που μένουν στους δρόμους.Εύχεται να την πάρει κάποιος μαζί του στο πουθενά.Πονάει...Κουράστηκε...
 
 

Eσύ απόψε...

Kάτι σαν το φως μου,κάτι σαν το σκοτάδι μου...
Κάτι σαν τις μέρες μου,κάτι σαν τις νύχτες μου...
Κάτι σαν το καλό μου,κάτι σαν το κακό μου...
Κάτι σαν εσένα κι εμένα!
 

                                         
                                               

~Hmm...Mood tonight~

   Tell me...Do I wanna...?

   Do you like me?

   Do you love me?

   Do you wanna be mine?Just mine...!

   Do you wanna tell me now?

   Do you feel anything?

   What is there...inside you?

   Do I wanna know?

   Do I...?

                

                         

                                  

~Tage...ohne dich~

   Μέρες σαν κι αυτή κάτι λείπει(ς),κάτι χρειαζόμαστε,κάτι/κάποιον θέλουμε πιο πολύ απ'όλα,μοιραζόμαστε το φως και το σκοτάδι,τις ώρες και τα λεπτά με τον άλλον μας εαυτό,εκείνον το μοναδικό που στέκει κάθε δευτερόλεπτο σε μια γωνιά και μας κατακρίνει.
   Τα καταγράφουμε όλα με λίγο μελάνι σ'ένα άψυχο χαρτί,σ'ένα χαρτί που γίνεται αυτομάτως παρελθόν...Μέρες που περνούν απλά,ανούσια,βασανιστικά αργά...Μέρες μέχρι να πλησιάσεις τον παράδεισο...μέχρι να την αγγίξεις ξανά!Ναι ναι,εκείνη...Εκείνη που είναι ο ήρωάς σου στη ζωή,ο πρωταγωνιστής!

Her brown eyes

  Τόσα χρόνια περνούσε από δίπλα της,τόσα χρόνια ανέπνεε το ίδιο οξυγόνο μ'εκείνη,τόσα χρόνια ο κόσμος τους ήταν κοινός...Εξάρχεια,πλατείες,πορείες,αγώνες,δρόμοι,κόκκινα φανάρια,τα stop που προσπερνούσαν και οι δύο στα ίδια μέρη!Κάτι επέλεξε,όμως,να τις έχει μακριά για όλα αυτά τα χρόνια,για όλες εκείνες τις στιγμές που έχαναν καθώς τα λεπτά κι οι μήνες περνούσαν και τις άφηναν πίσω...σε άλλα χέρια,σε ξένα σώματα,σε πλάνες αγκαλιές που τους παρείχαν μια εικονική σταθερότητα,μια υποτιθέμενη και άπιαστη ασφάλεια,έναν πρωτόγνωρο ενθουσιασμό(…νόμιζαν).   Πρόσωπα γνώριμα,πρόσωπα άγνωστα-γνωστά,πρόσωπα που είχαν μια άλλη ομορφιά,μια άλλη δύναμη,ένα βάθος,ένα συναίσθημα στα μάτια,ο Έρωτας...Αυτός τις κέρδισε και τις δύο,ξαφνικά,χτύπησε αποπλανητικά,παραπλανητικά...Και για όλα φταίει η τεχνολογία!Ναι ναι,βέβαια!Ένας υπολογιστής,ένα site,τίποτα άλλο δε χρειάστηκε!Τι παιχνίδια παίζει η μοίρα!Η Χ. ήταν κοντά της τόσα χρόνια,ήταν εκεί κι εκείνη δεν είχε ιδέα,καμία απολύτως ιδέα!Πώς θα μπορούσε να φανταστεί ότι μετά από χρόνια θα τη γνώριζε τυχαία σ'ένα site γνωριμιών;Κι αυτό βέβαια από σύμπτωση,κατά τύχη εντελώς!
   Δεν έμπαινε και συχνά σε τέτοιες ιστοσελίδες,δεν της άρεσε,δεν την κάλυπταν οι ιντερνετικοί έρωτες.Ήταν δύσκολος άνθρωπος,hardcore γκόμενα,περίεργη,κλειστή,απόμακρη κάποιες φορές,είχε μάθει να τα βγάζει πέρα μόνη της,χωρίς κανέναν.Ήταν αυτή που ήταν,μια περίεργη ύπαρξη απλά,ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους.Τόσο ίδια μα και τόσο διαφορετική at the same time.Weird things...
 
    Ω ναι!“Life is a bitch”,έλεγε…Το πίστευε άλλωστε!Αυτό της είχε δείξει η εμπειρία βρε αδερφέ.Η μοναξιά της φάνταζε σαν ουτοπία κατασκευασμένη από κόκκινο και μαύρο..άντε και λίγο λευκό!Την αγαπούσε,τη φρόντιζε,της έδινε τροφή,της έδινε πνοή,έδινε λόγο στην ύπαρξή της.Της άρεσε και δεν πίστευε ότι θα έβρισκε ποτέ κάποιον άνθρωπο που θα καταλάβαινε και θα μοιραζόταν τις πιο ενδόμυχες και σκοτεινές σκέψεις της μέχρι που ήρθε εκείνη,εκείνη η υπέροχη Χ.
  Απ’την πρώτη στιγμή τη γοήτευσε,την ένιωθε κοντά της για έναν ανέξηγητο λόγο,άγγιζε κάτι μέσα της,την έκανε να νιώθει ξεχωριστή,της έδινε δύναμη,την έκανε να χαμογελά,προκαλούσε σκιρτήματα στην καρδιά της που δεν ήξερε ότι μπορεί να υπάρχουν,την έκανε να ονειρεύεται ξανά...Και κάπως έτσι περνούσε ο καιρός...και όσο τη γνώριζε τόσο πιο πολύ την ερωτευόταν,τόσο πιο πολύ την αγαπούσε,μέρα με τη μέρα.Δίπλα της ένιωθε ολοκληρωμένη,ήταν δυο κομμάτια απ'το ίδιο παζλ,ήταν "Ένα"!Κι έτσι περνούσαν οι μέρες,οι εβδομάδες,οι μήνες,τα χρόνια κι εκείνη έμενε δίπλα της,μεγάλωνε μαζί της και ήταν ευτυχισμένη...  

                                                                                                         Στην Χ.

   

Fucked up συμπλέγματα

  Όλα γυρίζουν μέσα στο μυαλό της,όλα τρέχουν και σταματούν,όλα την πλησιάζουν,την αποφεύγουν,την αγαπούν και τη μισούν,τη χαϊδεύουν και τη μαχαιρώνουν,όλα είναι μια απάτη,ένα ψέμα,ένα λάθος,μια στιγμή,μια δύναμη και μια αδυναμία.Όλα ένα τίποτα!
  Συναισθήματα,σκέψεις,λάθη,πάθη...Όλα ένα μηδέν,ένα απροσδιόριστο χαοτικό κομμάτι μέσα της που την καταδιώκει,που την κυνηγάει όπου κι αν βρεθεί,όπου κι αν σταθεί.Το μόνο που θέλει και τη νοιάζει είναι να χαθεί,να εξαφανιστεί,να κρυφτεί στην αγκαλιά της Χ.Θα τρέξει όσο πιο γρήγορα μπορεί για να την φθάσει,για να την πιάσει,να την αγγίξει...Αναρωτιέται αν θα μπορέσει ποτέ να γίνει κομμάτι δικό της,αίμα στις φλέβες της,ο χτύπος της καρδιάς της...

Broken flesh

  I'm not the monster you think i am,i'm just another lover,another soul,another "thing" in you...
Try not to hurt me,not to break me...just love me,give me your heart...

The dirty sheets

  Έκατσε στον καναπέ,άνοιξε την τηλεόραση κι είπε να στρίψει ένα τσιγάρο.Έβαλε το χέρι της ανάμεσα στα πόδια,ένιωθε κουρασμένη.Η άγνωστη Εκείνη καθόταν στην απέναντι καρέκλα γυμνή,μόνη,ανικανοποίητη απ'τη βραδιά.Τη Λ. δεν την ένοιαζε,δεν ήξερε ούτε το όνομά της,ήταν άλλη μια νύχτα με μια ξένη στο κρεβάτι της.Μια ξένη που με το συνηθισμένο πάθος θέλησε να πηδήξει.Δεν της έδωσε τίποτα.Δεν πήρε τίποτα.Σκεφτόταν ότι ίσως να ήταν και λίγο βαρετά.Δεν κράτησε και πολύ!Δεν κουράστηκε και πολύ!Δεν ένιωσε και πολύ...κάτι "ενοχλήσεις" εκεί κάτω,χαμηλά,μοναχά!Σκεφτόταν αν ήταν καλή κι αυτή τη φορά και φυσούσε τον καπνό με μια περίεργη ανυπόστατη ένταση.
  Η τηλεόραση έπαιζε κι Εκείνη σηκώθηκε κι έψαχνε τα ρούχα της.Ντύθηκε και πήγε στον καναπέ μαζί με τη Λ.Έκατσε ανάμεσα στα πόδια της,άρχισε να τη χαϊδεύει,δεν ήθελε να φύγει.Η Λ. σηκώθηκε με μια απάθεια στο βλέμμα και τη φίλησε."Πρέπει να γυρίσεις",της είπε,"σήκω φύγε,αυτό ήταν!".Δε μίλησε,σηκώθηκε και πήγε προς την πόρτα και την έκλεισε πίσω της με δύναμη,με θυμό,δίχως λόγο.

  Η Λ. έμεινε εκεί,ακίνητη,χάζευε το ταβάνι,προσπαθούσε να καταλάβει αν ένιωθε,τι ένιωθε και σκεφτόταν ότι ήταν άλλο ένα ανούσιο πήδημα,άλλο ένα ανούσιο ξόδεμα του εαυτού της πάνω σε βρώμικα σεντόνια απ'το προηγούμενο βράδυ,με μια άλλη Εκείνη,και το προπροηγούμενο με μια άλλη και άλλη και άλλη και άλλη...Κενά βράδια αγγίζοντας γυναίκες που της ήταν αδιάφορες,γυναίκες κάθε ηλικίας,γυναίκες που γνώριζε στα μπαράκια,στο δρόμο,στα φανάρια..Δεν πλήρωνε για σεξ,δεν της άρεσε,ήθελε να αποπλανεί την καθεμία που στο τέλος θα έπεφτε στο κρεβάτι της.
  Τις πηδούσε κι έφευγε πριν ξυπνήσουν,τις πηδούσε και τις έδιωχνε απ'το σπίτι,όπως έκανε και μ' Εκείνη.Δεν ήθελε δεσίματα και σχέσεις και γκόμενες,δεν τα ήθελε αυτά.Ίσως να τα φοβόταν ή ήταν επειδή είχε πληγωθεί κάποτε..Σε κανέναν δε μίλησε γι'αυτό πάντως,ακόμα κι οι κολλητοί της δε γνωρίζουν,δεν έμαθαν ποτέ,δε ρώτησαν αν και αναρωτήθηκαν.
  Έκλεισε τα μάτια και περίμενε ν' αποκοιμηθεί,τίποτα όμως.Σηκώθηκε και πήγε στο κρεβάτι.Ήθελε ν'αλλάξει σεντόνια,βαριόταν.Απλά ξάπλωσε κι άρχισε να ονειρεύεται...

Blue & Black...

Well...Something for the beginning...Don't know what to tell,what to think...yet...

Just thoughts...Only that!

My blue queer thoughts...