19/3/2015

   Γυρίζεις πίσω,στο "σπίτι" λες.Τι συμβαίνει όμως όταν δεν ξέρεις πια πού είναι αυτό το σπίτι,αυτή η πατρίδα που αποζητάς;

   Γυρίζεις Αθήνα να δεις οικογένεια και φίλους και κάθε φορά που γυρίζεις όλο και κάποιος λείπει απ'τη ζωή σου.Μικρά κομμάτια και άνθρωποι χάνονται και δε σ'ενημερώνει κανείς για το χαμό τους,για την ηχηρή απουσία τους που σπάει τον καθρέφτη που κοιτάς και δακρύζεις.

   Χθες έμαθα,έφυγε κι ο Χ.Του τίναξαν τα μυαλά στον αέρα.Σφαίρα στο κεφάλι και το πόρισμα:"Aυτοκτονία",έτσι,για να κλείσει μια ώρα αρχύτερα η υπόθεση.18 ήταν μοναχά ρε γαμημένοι.18 χρονών παιδί.Πάντα ήμουν στο πλάι του,τον ήξερα τόσα χρόνια.Είχε μπλέξει τον τελευταίο καιρό μα πάντα μου έλεγε να μη φοβάμαι κι ότι όλα θα περάσουν.Τελικά εκείνος πέρασε και μ'άφησε πίσω...και νιώθω τόσο μόνη που όλοι φεύγουν στο τέλος,με το δικό του μοναδικό τρόπο ο καθένας...

   Δάκρυα κι ένας κόμπος στο λαιμό να μου υπενθυμίζει ότι πρέπει να ζήσω,ότι πρέπει να αναπνεύσω επιτέλους και να είμαι ελεύθερη,γιατί η ζωή μου περνάει κι εγώ στέκω εδώ να την κοιτάζω και να της λέω αντίο.Έφυγες κι εσύ...Πάντα καταλήγω στο ότι έφυγες κι εσύ!

   Σκέφτομαι πως ίσως να είσαι καλύτερα,πως ίσως να χαμογελάς περισσότερο χωρίς εμένα κι απ'τη μια χαίρομαι...απ'την άλλη,όμως,ακόμα λείπεις.Μάλλον έτσι είναι η ζωή...Μάλλον κι εγώ θέλω την αγκαλιά σου για πατρίδα μου,για "σπίτι" δικό μου,ολόδικό μου,αλλά δεν είσαι εδώ κι αν στο ζητήσω θα μου πεις να σταματήσω τα ίδια.Ίσως να έχεις και δίκιο...μα δες!Όλοι φεύγουν και γίνονται αστερόσκονη,γιατί να γίνουμε κι εμείς από τώρα..;

[Απουσία...]

   Δεν πρέπει να τη ρωτήσεις γιατί γράφει στις 5 το πρωί.Μην τη ρωτήσεις τι πιστεύει  για το τέλος,μην τη ρωτήσεις τι πιστεύει για το χάος σας,μην τη ρωτήσεις πώς νιώθει για Εσένα,φοβάται μήπως Σε «σπάσει» και δεν το θέλει!Eίναι που η μοναξιά της φαντάζει τρομακτική χωρίς Εσένα,είναι που το κενό της το γέμιζες τελικά..Ξεχείλιζε το μέσα της και δεν το καταλάβαινε.Βαδίζει σε δρόμο παράλληλο με το δικό Σου,έτσι,ίσα-ίσα για να Σε παρατηρεί στα κρυφά και να Σε βλέπει να χαμογελάς πού και πού.[Πόσο μου λείπεις…]

  Κάθε βράδυ Σε καληνυχτίζει  και δεν το ξέρεις,κάθε βράδυ Σε ονειρεύεται,κάθε βράδυ Σε αγκαλιάζει,κάθε βράδυ που περνά κρατά τα μάτια Σου δίπλα της,μοιράζεστε το ίδιο μαξιλάρι..Ξυπνάει και δίπλα της δεν είσαι πια,μονάχα μια ζάλη μένει που την κοιμίζει ξανά.Σε ονειρεύεται…[Πόσο μου λείπεις…]

   Κράτα την σφιχτά!Σφιχτά!Να σκάσει η καρδιά της από αγάπη,να λιώσει ο χρόνος και να την φέρει κοντά Σου για άλλη μια φορά..Τώρα μονάχα ερημιά.Ζάλη…Όνειρα…οινοπνευματώδη.Και δάκρυα,πολλά δάκρυα που ζεσταίνουν το πρόσωπό της εκείνα τα βράδια που Σε περιμένει κάτω απ’το φεγγάρι σε μια ακρογιαλιά.Της  χαμογελάει η μοναξιά και βλέπει το πρόσωπό Σου να φωτίζεται και να ομορφαίνει τον ουρανό της.Κάθε βράδυ…[Πόσο μου λείπεις…]

   Σε κουβαλάει μαζί της,ξέρεις.Κρατάει στιγμές,σημειωματάκια,ροδοπέταλα,το άρωμά Σου,το άγγιγμά Σου,τα μάτια Σου,το μειδίαμά Σου,το γέλιο Σου,την ευτυχία στα μάτια Σου,το φιλί εκείνο,το σημείο σας στην πλατεία,την καλημέρα και την καληνύχτα Σου…Τα κρατάει όλα.[Πόσο μου λείπεις…]

   Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα κυλούν χωρίς εκείνη ή και μ’εκείνη.Σήμερα είμαστε,αύριο δεν είμαστε.Θα’θελε τόσο πολύ να Σε εντυπωσιάσει λίγο και να προλάβει να Σου δείξει πώς πετάει τα βράδια κι έρχεται σ’εσένα…Νυχτερινές διαδρομές που καταδικάζουν τα πισωγυρίσματα,μα της επιτρέπουν να έρχεται στο πλάι σου,γιατί Εσύ είσαι αλλιώς,απ’την αρχή!Στροβιλίζεται μέσα στην ύπαρξή Σου,διασχίζει τον κόσμο Σου και γουστάρει που καίει τον δικό της,αδιαφορεί.Ούτε που πρόλαβε να Σε πλησιάσει όμως και φταίει εκείνη γι’αυτό.Λάθος δικό της…Η συνειδητοποίηση την πονά.

   Αυτή είναι η αλήθεια και μέρος της ζωής της τώρα πια.Καταλαβαίνει άραγε κανείς;Αν ναι,ας γνέψει καταφατικά.Το έχει ανάγκη…

4/3/2015

   Άλλο ένα πρωί που δεν είμαι εκεί και απορώ γιατί η παρουσία σου με αδειάζει.Γεννιέμαι στο χθες και πεθαίνω στο σήμερα.Η ανάσα σου στο λαιμό μου από εκείνο το βράδυ κι οι σκέψεις μου,Ερινύες.Τι να σου εξηγήσω;Tι να σε ρωτήσω;

   Ξεχνάω τα δικά μου και βάζω εσένα μπροστά.Ναι!Το κάνω!Εσένα κοιτάζω,εσένα γουστάρω,εσένα...Ίσως γι'αυτό να περιμένω κι εγώ ένα "Σε γουστάρω,σε θέλω..".Όχι με λέξεις,με συναισθήματα.Να νιώσω ότι νιώθεις το ίδιο,ότι δεν είμαι μόνη μαζί σου.

   Όσο σε αγγίζω άλλο τόσο σε χάνω.Όσο σε πλησιάζω,τόσο απομακρυνόμαστε.

   "Είσαι ερωτευμένη μαζί μου;"Αυτό ήθελα να σε ρωτήσω,αλλά οι λέξεις δε βγαίνουν απ'τα χείλη μου.Ίσως να φοβάμαι..Ασφυκτιώ μέσα στα όνειρά μου.Ένιωθα πως ήμουν κάτι το ιδιαίτερο για εσένα,αλλά όχι πια.Ίσως να νόμιζα και λάθος.Δεν είμαι καλή σ'αυτά.Ποτέ δεν ήμουν!Και τώρα τι κάνω,ο μαλάκας;Γράφω ηλίθιες προτάσεις που δε θα τις δεις ποτέ για να σου πω τι;Ότι σε θέλω;Ότι σε γουστάρω;Ότι όταν σε κοιτάζω τα χάνω όλα;Ότι ένα νεύμα σου περιμένω για να έρθω δίπλα σου κι εσύ δεν το κάνεις ποτέ;Τι να σου πω...;Τι;

   Καμία λογική σε όλα αυτά.Δε μπορώ να αλλάξω κάτι...μάλλον..Κι εσύ δεν κάνεις κάτι για να με κρατήσεις.Καμία λογική.

Καλημέρα σου!