Ανθρώπινες συμβάσεις ~ το φάντασμά σου~

   Και κάπως έτσι έληξε και η δική μας σύμβαση αγάπης,ο δικός μας δεσμός αίματος και σάρκας,η δική μας αυταπάτη,η δική μας ουτοπία.Οι αγάπες και οι έρωτες,ανθρώπινες συμβάσεις που ξεθωριάζουν στο χωροχρόνο,εξαρτήσεις,συναισθήματα και βλέμματα που χάνουν το χρώμα τους,που αρνούνται να δουν την αλήθεια,που προσπαθούν να επιβιώσουν και να αναπνεύσουν καθαρό οξυγόνο σε έναν κόσμο δηλητηριασμένο,σε έναν κόσμο βρώμικο και μολυσμένο ως το κόκκαλο,σε μια ρευστή κατεργασμένη πραγματικότητα,σε μια ρεαλιστική πραγματικότητα.

   Μένουν πίσω,σ'εκείνα τα δικά μας σημεία,σημάδια ότι κι εμείς υπήρξαμε εκεί.Σκέψεις και φαντάσματα που εμπλέκονται σε ένα παιχνίδι γνωστό και συνηθισμένο για όποιον έχει ερωτευθεί έστω και μια φορά.Το δικό σου φάντασμα στέκει σε μια γωνιά στη Μπενάκη και με κοιτάζει κάθε φορά που διασχίζω το δρόμο.Ήταν η τελευταία φορά που είδα τα μάτια σου,λαμπερά...να ξεθωριάζουν στο δικό μου μυαλό,στη δική μου ψυχή.Έχαναν το χρώμα τους σταδιακά,ακόμα το θυμάμαι σαν χθες!

   Μου είπες πως μ'αγαπάς και σου ζήτησα να φύγεις.Αυτό έκανες.Απλά γύρισες την πλάτη και συνέχισες το δρόμο σου χωρίς εμένα,περπάτησες μπροστά μου κι έμενα κρυμμένη κάπου πίσω σου να σε βλέπω να φεύγεις μακριά μου για άλλη μια φορά.Εικόνες και άψυχα κορμιά περνούσαν μπροστά μου κι έτσι απλά έκλεισα τα μάτια..Θέλησα να νιώσω το κενό και την ένταση της στιγμής,προσπάθησα να δω το χρώμα μου...

   Μαύρο.

                                    

City pt 1

   Περίεργο;Huh,true!Ποιος την ήξερε άλλωστε;Ποιος είχε ασχοληθεί μαζί της;Ποιος έκατσε να τη διαβάσει,να διαβάσει όχι μόνο τα χείλη,αλλά και τα μάτια της;Βρες μου έναν!
   Βαρέθηκε κι εκείνη,πήρε τη διχασμένη της προσωπικότητα και την παράτησε δίπλα σε κάτι αδέσποτα στην Ακαδημίας,ξέρεις,κάπου εκεί κοντά στη Λυρική,κάπου εκεί που θυμάται τα όνειρά της να σβήνουν ένα άδειο βράδυ...
   Μες στο σκοτάδι,με σκυμμένο κεφάλι,χαζεύει τα πόδια των περαστικών και μαντεύει τα πρόσωπά τους που αμυδρά εμφανίζονται στο φως.Σηκώνει τα μάτια μπας και πιάσει ουρανό,μα κι εκεί το απόλυτο κενό.Αριστερά και δεξιά της,τόσοι άνθρωποι στα παγκάκια,πεζοδρόμια,δρόμους,άλλοι όρθιοι,άλλοι στέκουν κατάχαμα και κοιτούν τον κόσμο ανάποδα με το θαμπωμένo τους βλέμμα.Μετρούν τις ώρες που τους απομένουν..Ένας τελευταίος γύρος θανάτου.H τελευταία νύχτα..ίσως...
   Δεν έχει δύναμη να σύρει το κορμί της πιο 'κεί.Μένει ακίνητη και τα μάτια της τρεμοπαίζουν σα δυο μικρές φλόγες,σα δυο φλόγες εν δυνάμει άψυχες,εν δυνάμει ζωντανές.Τι να σκεφτεί;Περιμένει να βρεθεί κάποιος να την πάρει μαζί της.Θα καταλάβει ότι δεν είναι άστεγη ούτε άπορη ούτε σαν όλους εκείνους που μένουν στους δρόμους.Εύχεται να την πάρει κάποιος μαζί του στο πουθενά.Πονάει...Κουράστηκε...
 
 

Eσύ απόψε...

Kάτι σαν το φως μου,κάτι σαν το σκοτάδι μου...
Κάτι σαν τις μέρες μου,κάτι σαν τις νύχτες μου...
Κάτι σαν το καλό μου,κάτι σαν το κακό μου...
Κάτι σαν εσένα κι εμένα!