~Lust~

   Άνοιξε τα μάτια της κι είχε πάει ήδη επτά.Άπλωσε το χέρι της να την πάρει αγκαλιά,είχε ξεχάσει πως είναι μακριά της.Τα χιλιόμετρα άλλοτε άδειαζαν κι άλλοτε γέμιζαν το μέσα της.Έλεγε πως όλα είναι δρόμος,το πίστευε και το ακολουθούσε πιστά.Έτσι ήταν...
   Η μια στην Αθήνα κι η άλλη κάπου στην Ευρώπη!Παρίσι,Άμστερνταμ,Βερολίνο,Μαδρίτη...Συνέχεια ταξίδια!Ζούσε από αυτά,ζούσε για αυτά.Εκείνη έστεκε πάντα πίσω να την περιμένει να γυρίσει για λίγες μέρες.Θα ήταν δυο,θα ήταν τρεις...πέντε,δέκα..παραπάνω δεν ήταν ποτέ!Tόσες αρκούσαν για λίγες ανάσες,για ένα χάδι,για να κλείσουν οι πληγές.
   Σε όλα αυτά τα ταξίδια γνώριζε κόσμο...και γυναίκες,πολλές γυναίκες!Τα βράδια δεν έμενε μόνη και δεν ένιωθε τύψεις γι'αυτό.Αυτή ήταν και δε μπορούσε να αλλάξει (όχι ότι είχε προσπαθήσει και πολύ)!Δεν παραδεχόταν τα λάθη της,δεν έδινε εξηγήσεις,πλήγωνε εκείνον τον άνθρωπο που την καταλάβαινε και τη στήριζε.Τα σεντόνια της κάθε βράδυ είχαν διαφορετικό άρωμα,διαφορετική υφή,άλλο χρώμα...
   Όταν γύριζε στην Αθήνα,όλα ήταν ίδια μα συνάμα αλλιώτικα.Πάλι μαζί,πάλι εδώ,πάλι στο τίποτα χαμένες,μπερδεμένες κι οι δυο τους,γεμάτες πάθος και κατανόηση..Έπεφταν στο κρεβάτι και γαμιόντουσαν σαν τα ζώα,αγαπιόντουσαν μ'αυτόν τον τρόπο,δένονταν,γέμιζε η μία την άλλη και έφευγε ο πόνος απ'το κορμί τους.Ήταν για λίγο ξανά...και μετά πάλι απ'την αρχή.Δεν υπήρχε νόημα,ο κόσμος δεν έβλεπε κι εκείνες δεν ήξεραν τι είχαν,ποιες ήταν και τι ήθελαν,απλά δεν πονούσαν όταν ήταν αγκαλιά...Αυτό το ξέρουν όλοι τώρα πια!
   Είδωλα αντικαθιστούσαν ξανά την απουσία κι εκείνη,με τη σειρά της,έφευγε σκυθρωπή και νικημένη για λίγη ώρα.Πάντα επέστρεφε,πάντα γυρνούσε και αγκάλιαζε το κουρασμένο κορμί στο κρεβάτι,την κούφια σάρκα που βρισκόταν αναίσθητη μέσα στα σεντόνια.Τόσες ψυχές είχαν αφεθεί σ'αυτά τα σεντόνια,τόσες γυναίκες είχαν χάσει τον εγωισμό τους,είχαν νιώσει την κορύφωση,τόσα σώματα έσβηναν και γεννιόντουσαν ξανά..ωρίμαζαν απ'το μηδέν...

   Yπήρχε ένας νικητής κι ένας νικημένος...ή ήταν κι οι δύο νικητές ή ήταν κι οι δύο νικημένοι πάνω σ'αυτά τα σεντόνια.Ποτέ δε θα το μάθουμε,άλλωστε...Ένας φαύλος κύκλος με κάποια μικρά διαλείμματα,με κάποιες ολιγόλεπτες στάσεις...Ο δικός τους φαύλος κύκλος.

~H χαρά του "υποφέρω"~

   Παραδέξου το!Όταν δε νιώθεις λίγο πόνο,δε νιώθεις ζωντανός!

Όταν το αίμα στην πληγή σου έχει σταματήσει να τρέχει για τα καλά,φοβάσαι πως κάτι δεν πάει όπως θα έπρεπε.Εκείνο το κόκκινο,παχύρρευστο,γυαλιστερό υγρό σου θυμίζει ότι νιώθεις,ότι πονάς,ότι αντέχεις,ότι ακόμα μπορείς και αναπνέεις κι ας μην έχεις φτερά να πετάξεις.Αίμα,αίμα που σκουπίζεις απ'τα χέρια όσων σε αγγίζουν,αφήνουν πάνω σου τα αποτυπώματά τους και σημάδια που καίνε τη σάρκα σου,που τη σημαδεύουν για καιρό.Εσύ,όμως,τα αγαπάς και τα φροντίζεις,τα ταΐζεις με τους δαίμονές σου,ξεδιψούν με τα δάκρυα και τις μαύρες ουτοπικές σκέψεις σου.Είναι κομμάτι της κραυγής και της σιωπής σου,μιας σιωπής που κουβαλάει στις πλάτες της τόση δύναμη που ούτε κι εσύ δεν τη γνωρίζεις!
Όταν υποφέρεις,προσφέρεις ακόμα πιο πολλά στον κόσμο σου.Αγαπάς υποφέροντας για το "μετά" εκ των προτέρων,δίνεσαι υποφέροντας για τον πόνο που θα εισπράξεις όταν θα φύγει το εκάστοτε άλλο σου μισό και θα σ'αφήσει πίσω άδεια και απόμακρη...Και πάλι απ'την αρχή!Υποφέρεις για τις στιγμές που χάνεις,αλλά και για εκείνες που σε έκαναν όλα όσα είσαι,υποφέρεις για όσα αγαπάς και μισείς,για όσα ονειρεύεσαι,για όσα σχεδιάζεις και για όσα ανατινάζεις στο πέρασμά σου!Υποφέρεις...μα βρίσκεις νόημα και χαρά...Δεν το βλέπεις ακόμα;

Χαπι ινσαιντ,γιου νοου...

   Μες στη μαυρίλα,κάτι τέτοιες μέρες κοιτούσε απ'το θαμπό παράθυρό της,χαζολογούσε,παρατηρούσε πού και πού τον κόσμο.Φαίνονταν όλοι τόσο περίεργοι,τόσο διαφορετικοί,τόσο πολύχρωμοι.Χαμογελούσε..με τις ώρες της ήταν πάντα!Κυκλοθυμική κι αυτή!Ποιος να την καταλάβει;
   Σχεδίαζε,έκανε τα δικά της μοναχικά πλάνα.Της άρεσε όμως!Είχε συμφιλιωθεί με την ιδέα της μοναξιάς και της πληρότητας μέσω αυτής.Ήξερε τι ζητούσε και τι περίμενε.Μάθαινε αργά και σταθερά να πατάει στα πόδια της,μακριά απ'τους δικούς της,μόνη.Ήταν δική της η επιλογή.Τα κατάφερνε μια χαρά!Πίστεψε στον εαυτό της για πρώτη φορά,έκανε ό,τι έπρεπε να είχε κάνει νωρίτερα στη ζωή της,αλλά ξέρεις,ποτέ δεν είναι αργά,έτσι λένε,έτσι είχαν πει και σ'εμένα,έτσι είχαν πει και σ'εκείνη!
   Καθόταν πολλές φορές,που λες,και χάζευε τον ουρανό κάτι σκοτεινά πρωινά με τις ψιχάλες της βροχής να χαϊδεύουν το παράθυρό της...και κάτι άλλα βράδια που το φεγγάρι φώτιζε απ'άκρη σ'άκρη το μικρο δωματιάκι που εκείνη αποκαλούσε σπίτι.Δεν παραπονιόταν ποτέ!Το απολάμβανε!Ζούσε απλά και ένιωθε ευτυχισμένη για τη ζωή που έκανε.
   Ακολουθούσε τα όνειρά της σ'έναν κόσμο δύσκολο,είχε τα "πιστεύω" της και ήταν πιστή σ'αυτά!Διάβαζε Γώγου και Μπωντλαίρ,άκουγε Άσιμο κι έκανε όνειρα,ήταν γεμάτη ζωντάνια μ'ένα παιδικό χαμόγελο να ζωγραφίζει την όμορφη φάτσα της.Ήταν Άνθρωπος ή έστω προσπαθούσε να είναι!Τα κατάφερνε κι εκεί!Όσοι την ήξεραν,έβλεπαν μέσα της ένα παιδί,έναν άνθρωπο αληθινό,με πάθη και αισθήματα!Έτσι ήταν!
   Κάποιες άλλες νύχτες άκουγε "Τhe XX" και χόρευε μόνη της,τραγουδούσε,έδινε ζωή σε άψυχα υλικά και χρώμα σε κομμάτια χαρτί που προόριζε για ανακύκλωση!Κουβαλούσε μια ανεκδιήγητη τρέλα μέσα στην ψυχή της,μια φωτιά που κρατούσε πάντα ζεστά τα χέρια της,μια μικρή φλόγα που έκαναν τα μάτια της να φτερουγίζουν στο σκοτάδι.Μάτια λαμπερά και καθαρά...

Αυτό κανείς δε μπόρεσε να το δει όμως...Ποτέ...Κανείς!
Εκείνη συνέχιζε να χαμογελά και να αγωνίζεται,αυτό ήταν και το νόημα της ζωής της!

No need to wait for a Superman,girl!

   Didn't you know the truth from the start?Didn't you imagine that she would take your soul and feed your broken pieces to your Demons?Didn't you know that she would leave you alone in her Neverland,in her own fucked up chaos?You knew!You always knew the truth...but you wanted to stay there!
   You are strong enough...You are chaotic in a beautiful way,you are an unattainable dream,a real dream with a violent dark soul.You used to be my Superman...Now,i don't need you!We are over!

   I need nobody!No Superman for me!
                         .Fin.