να σηκωθείς απ'το κρεβάτι σου,
να βάλεις ό,τι βρεις πάνω σου,
να κλείσεις την πόρτα πίσω σου,
κι εσύ επιλογές δεν έχεις.
Άγνωστοι περιστρέφονται γύρω σου,
όμορφοι άγνωστοι,
περίεργοι άγνωστοι,
άγνωστοι που προκαλούν την οργή ή το φόβο σου...
Δεν ξέρεις κανέναν,
είσαι μόνος.
Δε μιλάς,
απλά συνεχίζεις να περπατάς
όλο και πιο γρήγορα.
"Γρήγορα!"
"Πιο γρήγορα,σου λέω!"
"Τρέχα!"
Τρέχεις.
Τρέχεις,τρέχεις,τρέχεις...
Δεν έχεις προορισμό,
αλλά τρέχεις.
Τρέχεις στο πουθενά,
τρέχεις για να σωθείς απ'όσα σε πνίγουν.
Τρέχεις με όση αντοχή σου'χει απομείνει.
Φανάρια.
Κόκκινα,πράσινα,πορτοκαλί.
Αυτοκίνητα.
Μαύρα,άσπρα,μπλε.
Πρόσωπα.
Δε θυμάσαι κανένα,
τα προσπερνάς.
Μόνος ανάμεσα σε μόνους,
λίγη προσοχή αποζητάς,
λίγη αποδοχή.
Είσαι μόνος.
Ολομόναχος.
"Αποξένωση και αποδοχή του κενού σου!Ασήμαντη αποδοχή!"
