~Καταραμένα βλέμματα~

   Αγνάντευαν το άπειρο,ανέλυαν το κενό και γέμιζαν με μια αισιόδοξη θλίψη,μια θλίψη με απέραντη ομορφιά και γοητεία που συνέδεε το παρελθόν με το δικό τους τώρα.Ένα παρελθόν που αποτελούσε τώρα πια τη μεγαλύτερη πληγή,αλλά και το μεγαλύτερο κομμάτι του εαυτού τους.Γνώση για τον κόσμο και πόνος για την απώλεια,ερωτήματα,απαντήσεις μυστικές,δροσερά καλοκαίρια και κρύες νύχτες σκεπασμένες με μια κουβέρτα δίπλα στο τζάκι...Εικόνες,εικόνες,εικόνες!
   Κάποιες νύχτες κουβαλούσαν το βάρος και την κούραση του κορμιού,κάποιες άλλες έβλεπαν πίσω απ'το γκρίζο ουρανό,έβαζαν φωτιά στο μαύρο τους και απολάμβαναν με χρώμα το κόκκινο,βαμμένα,ταλαιπωρημένα,λυπημένα...χάζευαν τα σύννεφα και ζωγράφιζαν,έκαναν όνειρα κι έσκιζαν τις κουρτίνες του μυαλού τους.Είχαν δύναμη,ήταν παθιασμένα,ζούσαν απ'τις εικόνες,ανέπνεαν!
   Εκείνα τα σημαδεμένα με χρώματα μάτια του...κάθε πρωινό που έβγαινε ο ήλιος,Τον έβλεπαν να φεύγει απ'το πλάι του.Πάντα γυρνούσε,όταν είχε πέσει το σκοτάδι...
 

Broken smiles & nights.

   Κάποιες νύχτες που είσαι τόσο γεμάτος και τόσο άδειος συνάμα.Κάποιες νύχτες που σου λέει ότι χαίρεται να σε βλέπει να χαμογελάς,αλλά δεν ξέρει ότι το οφείλεις σ' Εκείνη μοναχά.Κάποιες νύχτες που σου λέει ότι περνάει καλά μαζί σου δίχως να ξέρει ότι και για αυτό "φταίει" Εκείνη...Τόσες λέξεις που θέλησες να πεις μα δεν είπες τίποτα στο τέλος.Τα κράτησες μέσα σου κι εσύ...Έτσι για να διαλύσεις το "είναι" σου,για να μην πληγώσεις μια ψυχή,για να μην τη γεμίσεις θλίψη...Θλίψη επαναλαμβανόμενη,θλίψη που γυρίζει,που πνίγει το μυαλό σου και σκοτώνει τον άλλο σου εαυτό!
   Δε χρειάζεται να ξέρει και πολλά,δε χρειάζεται να ξέρει τίποτα!Επέλεξες το τίποτα,κράτα το σφιχτά για να μη χαθεί,για να μη χάσεις την ψυχή σου.Το τίποτα σε γεμίζει τώρα πια,δεν υπάρχουν και πολλά κενά...αλκοολούχα ή μη!Αλκοολούχα...ενδιαφέρον ορισμός του χάους σου!Κάτι έχει να σου δώσει,κρύβει πολλά,δολοφονεί άλλα τόσα.Πάντα έτσι δε γίνεται στην τελική;Επίλεξε το τίποτα και ζήσε για να έχεις τα πάντα!Θα αγγίξεις το φεγγάρι μια νύχτα...μαζί της!