~Καταραμένα βλέμματα~

   Αγνάντευαν το άπειρο,ανέλυαν το κενό και γέμιζαν με μια αισιόδοξη θλίψη,μια θλίψη με απέραντη ομορφιά και γοητεία που συνέδεε το παρελθόν με το δικό τους τώρα.Ένα παρελθόν που αποτελούσε τώρα πια τη μεγαλύτερη πληγή,αλλά και το μεγαλύτερο κομμάτι του εαυτού τους.Γνώση για τον κόσμο και πόνος για την απώλεια,ερωτήματα,απαντήσεις μυστικές,δροσερά καλοκαίρια και κρύες νύχτες σκεπασμένες με μια κουβέρτα δίπλα στο τζάκι...Εικόνες,εικόνες,εικόνες!
   Κάποιες νύχτες κουβαλούσαν το βάρος και την κούραση του κορμιού,κάποιες άλλες έβλεπαν πίσω απ'το γκρίζο ουρανό,έβαζαν φωτιά στο μαύρο τους και απολάμβαναν με χρώμα το κόκκινο,βαμμένα,ταλαιπωρημένα,λυπημένα...χάζευαν τα σύννεφα και ζωγράφιζαν,έκαναν όνειρα κι έσκιζαν τις κουρτίνες του μυαλού τους.Είχαν δύναμη,ήταν παθιασμένα,ζούσαν απ'τις εικόνες,ανέπνεαν!
   Εκείνα τα σημαδεμένα με χρώματα μάτια του...κάθε πρωινό που έβγαινε ο ήλιος,Τον έβλεπαν να φεύγει απ'το πλάι του.Πάντα γυρνούσε,όταν είχε πέσει το σκοτάδι...