Εκείνη η μυρωδιά της βροχής στο χώμα έκανε τα πνευμόνια της να ανοίγουν διάπλατα,έκανε το νου και την ψυχή της να μελαγχολεί και να περπατά προς τα πίσω..εκείνα τα περίεργα φθινοπωρινά απογεύματα.Το γκρι χρωμάτιζε τον ουρανό..Μαύρες,λευκές αποχρώσεις κυλούσαν σα δάκρυα στο πρόσωπό της και παρακινούσαν το κενό της να ζωγραφίσει το μέσα της κομμάτι-κομμάτι,βήμα-βήμα.Έχει το τίποτα χρώμα;Αναρωτιόταν κι έβλεπες την απορία στο βλέμμα της.Κάθε φορά που αναρωτιόταν,σκότωνε συναισθήματα και όνειρα.Μικρές χρωματιστές δολοφονίες...Τις αγαπούσε και δινόταν σε αυτές με κάθε της πνοή.Δυο σταγόνες χαράς κι άλλα δυο δάκρυα πλημμύριζαν το κορμί της,τα δεχόταν.Πίστευε πως κρατούσε τα χρώματα σφιχτά μέσα της και γινόταν το πιο όμορφο χάος που μπορεί να φανταστεί κανείς.Τόσο μαύρο,τόσο λευκό,τόσο κόκκινο...Κόκκινο βαθύ σαν το αίμα που έτρεχε στα ρούχα της κάθε φορά που πλήγωνε την καρδιά της.Ένα κόκκινο αληθινό,ζωντανό...
Κρυβόταν,δεν κοιταζόταν πια στον καθρέφτη,άλλαζε και φοβόταν το αύριο και τους ανθρώπους.Είχε ξεχάσει πώς μοιάζουν τα μάτια της,τα σημάδια της,δεν έβλεπε τίποτα πια.Χανόταν κι ένιωθε την ευτυχία στις φλέβες της.Ξόρκιζε το κακό κι εξόντωνε τους δαίμονές της.Αυτή ήταν.Λες κι ήξερε κι εκείνη ποια ήταν στ'αλήθεια...Ήξερε πως τη νύχτα μοναχά ανέπνεε πραγματικά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου