Μεμονωμένη αισιόδοξη απογοήτευση.

Αγώνες και θυμός.
Θυμός και πληγές.
Πληγές και πόνος.
Πόνος και χαμός.
Χαμός κι ελπίδα.
Ελπίδα και αγώνες και πάλι απ' την αρχή.
Αέναοι κύκλοι που οδηγούν σε τέλμα και μικρά διαλείμματα ειρήνης κι αισιοδοξίας.
Ωθώ τον εαυτό μου στα άκρα,πετάω στα σύννεφα και νιώθω ωραία.
Πες μου ψέματα,αγάπησέ με εικονικά κι άσε στην άκρη όσα είναι πραγματικά.
Κύκλοι,κύκλοι κι άλλοι κύκλοι.Ώρες,λεπτά,δευτερόλεπτα.
Έρωτας και Θάνατος.
Καλοκαίρια και χειμώνες και μια κοινωνία που μου επιβάλλει τους -70 στην ψυχή μου.
Ενοχές,πάθη,λάθη.
Σκατά.
Πάντα μαζί και μόνοι.
Πάντα αδιαπέραστα χώρια,πάντα φανταστικά μαζί.
Η εκλογίκευση της κατάστασης με οδηγεί στην εξιδανίκευσή σου.
Πώς είναι εκλογίκευση άρα;
Δεν καταλαβαίνω τίποτα.
Το αντικείμενο του πόθου μου είναι το χειρότερο υποκείμενο εκεί έξω.
Καμία ισορροπία.
Μικροαστικές μπούρδες γεμίζουν το μυαλό μου.
Βαρέθηκα!
Βαρέθηκα,σου λέω!
Με ακούς;
Φύγε μακριά!
Είμαι επικίνδυνη για το κοινό καλό.
Πραγματισμός και ελευθεριακά μυαλά στο κενό.
Χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο για να μην το κατεβάσω και δω το πάτωμα.
Πέρασα πολύ καιρό εκεί κάτω.
Αρκετά!
Δεν επιστρέφω.
Σηκώνω το χέρι και τραβάω σκανδάλη.
Τινάζω τα μυαλά μου στο αέρα κι εξαϋλώνομαι.
Νιώσε με.

19/3/2015

   Γυρίζεις πίσω,στο "σπίτι" λες.Τι συμβαίνει όμως όταν δεν ξέρεις πια πού είναι αυτό το σπίτι,αυτή η πατρίδα που αποζητάς;

   Γυρίζεις Αθήνα να δεις οικογένεια και φίλους και κάθε φορά που γυρίζεις όλο και κάποιος λείπει απ'τη ζωή σου.Μικρά κομμάτια και άνθρωποι χάνονται και δε σ'ενημερώνει κανείς για το χαμό τους,για την ηχηρή απουσία τους που σπάει τον καθρέφτη που κοιτάς και δακρύζεις.

   Χθες έμαθα,έφυγε κι ο Χ.Του τίναξαν τα μυαλά στον αέρα.Σφαίρα στο κεφάλι και το πόρισμα:"Aυτοκτονία",έτσι,για να κλείσει μια ώρα αρχύτερα η υπόθεση.18 ήταν μοναχά ρε γαμημένοι.18 χρονών παιδί.Πάντα ήμουν στο πλάι του,τον ήξερα τόσα χρόνια.Είχε μπλέξει τον τελευταίο καιρό μα πάντα μου έλεγε να μη φοβάμαι κι ότι όλα θα περάσουν.Τελικά εκείνος πέρασε και μ'άφησε πίσω...και νιώθω τόσο μόνη που όλοι φεύγουν στο τέλος,με το δικό του μοναδικό τρόπο ο καθένας...

   Δάκρυα κι ένας κόμπος στο λαιμό να μου υπενθυμίζει ότι πρέπει να ζήσω,ότι πρέπει να αναπνεύσω επιτέλους και να είμαι ελεύθερη,γιατί η ζωή μου περνάει κι εγώ στέκω εδώ να την κοιτάζω και να της λέω αντίο.Έφυγες κι εσύ...Πάντα καταλήγω στο ότι έφυγες κι εσύ!

   Σκέφτομαι πως ίσως να είσαι καλύτερα,πως ίσως να χαμογελάς περισσότερο χωρίς εμένα κι απ'τη μια χαίρομαι...απ'την άλλη,όμως,ακόμα λείπεις.Μάλλον έτσι είναι η ζωή...Μάλλον κι εγώ θέλω την αγκαλιά σου για πατρίδα μου,για "σπίτι" δικό μου,ολόδικό μου,αλλά δεν είσαι εδώ κι αν στο ζητήσω θα μου πεις να σταματήσω τα ίδια.Ίσως να έχεις και δίκιο...μα δες!Όλοι φεύγουν και γίνονται αστερόσκονη,γιατί να γίνουμε κι εμείς από τώρα..;

[Απουσία...]

   Δεν πρέπει να τη ρωτήσεις γιατί γράφει στις 5 το πρωί.Μην τη ρωτήσεις τι πιστεύει  για το τέλος,μην τη ρωτήσεις τι πιστεύει για το χάος σας,μην τη ρωτήσεις πώς νιώθει για Εσένα,φοβάται μήπως Σε «σπάσει» και δεν το θέλει!Eίναι που η μοναξιά της φαντάζει τρομακτική χωρίς Εσένα,είναι που το κενό της το γέμιζες τελικά..Ξεχείλιζε το μέσα της και δεν το καταλάβαινε.Βαδίζει σε δρόμο παράλληλο με το δικό Σου,έτσι,ίσα-ίσα για να Σε παρατηρεί στα κρυφά και να Σε βλέπει να χαμογελάς πού και πού.[Πόσο μου λείπεις…]

  Κάθε βράδυ Σε καληνυχτίζει  και δεν το ξέρεις,κάθε βράδυ Σε ονειρεύεται,κάθε βράδυ Σε αγκαλιάζει,κάθε βράδυ που περνά κρατά τα μάτια Σου δίπλα της,μοιράζεστε το ίδιο μαξιλάρι..Ξυπνάει και δίπλα της δεν είσαι πια,μονάχα μια ζάλη μένει που την κοιμίζει ξανά.Σε ονειρεύεται…[Πόσο μου λείπεις…]

   Κράτα την σφιχτά!Σφιχτά!Να σκάσει η καρδιά της από αγάπη,να λιώσει ο χρόνος και να την φέρει κοντά Σου για άλλη μια φορά..Τώρα μονάχα ερημιά.Ζάλη…Όνειρα…οινοπνευματώδη.Και δάκρυα,πολλά δάκρυα που ζεσταίνουν το πρόσωπό της εκείνα τα βράδια που Σε περιμένει κάτω απ’το φεγγάρι σε μια ακρογιαλιά.Της  χαμογελάει η μοναξιά και βλέπει το πρόσωπό Σου να φωτίζεται και να ομορφαίνει τον ουρανό της.Κάθε βράδυ…[Πόσο μου λείπεις…]

   Σε κουβαλάει μαζί της,ξέρεις.Κρατάει στιγμές,σημειωματάκια,ροδοπέταλα,το άρωμά Σου,το άγγιγμά Σου,τα μάτια Σου,το μειδίαμά Σου,το γέλιο Σου,την ευτυχία στα μάτια Σου,το φιλί εκείνο,το σημείο σας στην πλατεία,την καλημέρα και την καληνύχτα Σου…Τα κρατάει όλα.[Πόσο μου λείπεις…]

   Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα κυλούν χωρίς εκείνη ή και μ’εκείνη.Σήμερα είμαστε,αύριο δεν είμαστε.Θα’θελε τόσο πολύ να Σε εντυπωσιάσει λίγο και να προλάβει να Σου δείξει πώς πετάει τα βράδια κι έρχεται σ’εσένα…Νυχτερινές διαδρομές που καταδικάζουν τα πισωγυρίσματα,μα της επιτρέπουν να έρχεται στο πλάι σου,γιατί Εσύ είσαι αλλιώς,απ’την αρχή!Στροβιλίζεται μέσα στην ύπαρξή Σου,διασχίζει τον κόσμο Σου και γουστάρει που καίει τον δικό της,αδιαφορεί.Ούτε που πρόλαβε να Σε πλησιάσει όμως και φταίει εκείνη γι’αυτό.Λάθος δικό της…Η συνειδητοποίηση την πονά.

   Αυτή είναι η αλήθεια και μέρος της ζωής της τώρα πια.Καταλαβαίνει άραγε κανείς;Αν ναι,ας γνέψει καταφατικά.Το έχει ανάγκη…

4/3/2015

   Άλλο ένα πρωί που δεν είμαι εκεί και απορώ γιατί η παρουσία σου με αδειάζει.Γεννιέμαι στο χθες και πεθαίνω στο σήμερα.Η ανάσα σου στο λαιμό μου από εκείνο το βράδυ κι οι σκέψεις μου,Ερινύες.Τι να σου εξηγήσω;Tι να σε ρωτήσω;

   Ξεχνάω τα δικά μου και βάζω εσένα μπροστά.Ναι!Το κάνω!Εσένα κοιτάζω,εσένα γουστάρω,εσένα...Ίσως γι'αυτό να περιμένω κι εγώ ένα "Σε γουστάρω,σε θέλω..".Όχι με λέξεις,με συναισθήματα.Να νιώσω ότι νιώθεις το ίδιο,ότι δεν είμαι μόνη μαζί σου.

   Όσο σε αγγίζω άλλο τόσο σε χάνω.Όσο σε πλησιάζω,τόσο απομακρυνόμαστε.

   "Είσαι ερωτευμένη μαζί μου;"Αυτό ήθελα να σε ρωτήσω,αλλά οι λέξεις δε βγαίνουν απ'τα χείλη μου.Ίσως να φοβάμαι..Ασφυκτιώ μέσα στα όνειρά μου.Ένιωθα πως ήμουν κάτι το ιδιαίτερο για εσένα,αλλά όχι πια.Ίσως να νόμιζα και λάθος.Δεν είμαι καλή σ'αυτά.Ποτέ δεν ήμουν!Και τώρα τι κάνω,ο μαλάκας;Γράφω ηλίθιες προτάσεις που δε θα τις δεις ποτέ για να σου πω τι;Ότι σε θέλω;Ότι σε γουστάρω;Ότι όταν σε κοιτάζω τα χάνω όλα;Ότι ένα νεύμα σου περιμένω για να έρθω δίπλα σου κι εσύ δεν το κάνεις ποτέ;Τι να σου πω...;Τι;

   Καμία λογική σε όλα αυτά.Δε μπορώ να αλλάξω κάτι...μάλλον..Κι εσύ δεν κάνεις κάτι για να με κρατήσεις.Καμία λογική.

Καλημέρα σου!

Aποξένωση.

Χαμένες στιγμές σε παρακαλούν σπαρακτικά να ζήσεις,

να σηκωθείς απ'το κρεβάτι σου,

να βάλεις ό,τι βρεις πάνω σου,

να κλείσεις την πόρτα πίσω σου,

κι εσύ επιλογές δεν έχεις.

Άγνωστοι περιστρέφονται γύρω σου,

όμορφοι άγνωστοι,

περίεργοι άγνωστοι,

άγνωστοι που προκαλούν την οργή ή το φόβο σου...

Δεν ξέρεις κανέναν,

είσαι μόνος.

Δε μιλάς,

απλά συνεχίζεις να περπατάς

όλο και πιο γρήγορα.

"Γρήγορα!"

"Πιο γρήγορα,σου λέω!"

"Τρέχα!"

Τρέχεις.

Τρέχεις,τρέχεις,τρέχεις...

Δεν έχεις προορισμό,

αλλά τρέχεις.

Τρέχεις στο πουθενά,

τρέχεις για να σωθείς απ'όσα σε πνίγουν.

Τρέχεις με όση αντοχή σου'χει απομείνει.

Φανάρια.

Κόκκινα,πράσινα,πορτοκαλί.

Αυτοκίνητα.

Μαύρα,άσπρα,μπλε.

Πρόσωπα.

Δε θυμάσαι κανένα,

τα προσπερνάς.

Μόνος ανάμεσα σε μόνους,

λίγη προσοχή αποζητάς,

λίγη αποδοχή.

Είσαι μόνος.

Ολομόναχος.

"Αποξένωση και αποδοχή του κενού σου!Ασήμαντη αποδοχή!"

~Eternal Sunshine in her Rain~

   Εκείνη η μυρωδιά της βροχής στο χώμα έκανε τα πνευμόνια της να ανοίγουν διάπλατα,έκανε το νου και την ψυχή της να μελαγχολεί και να περπατά προς τα πίσω..εκείνα τα περίεργα φθινοπωρινά απογεύματα.Το γκρι χρωμάτιζε τον ουρανό..Μαύρες,λευκές αποχρώσεις κυλούσαν σα δάκρυα στο πρόσωπό της και παρακινούσαν το κενό της να ζωγραφίσει το μέσα της κομμάτι-κομμάτι,βήμα-βήμα.
   Έχει το τίποτα χρώμα;Αναρωτιόταν κι έβλεπες την απορία στο βλέμμα της.Κάθε φορά που αναρωτιόταν,σκότωνε συναισθήματα και όνειρα.Μικρές χρωματιστές δολοφονίες...Τις αγαπούσε και δινόταν σε αυτές με κάθε της πνοή.Δυο σταγόνες χαράς κι άλλα δυο δάκρυα πλημμύριζαν το κορμί της,τα δεχόταν.Πίστευε πως κρατούσε τα χρώματα σφιχτά μέσα της και γινόταν το πιο όμορφο χάος που μπορεί να φανταστεί κανείς.Τόσο μαύρο,τόσο λευκό,τόσο κόκκινο...Κόκκινο βαθύ σαν το αίμα που έτρεχε στα ρούχα της κάθε φορά που πλήγωνε την καρδιά της.Ένα κόκκινο αληθινό,ζωντανό...
   Κρυβόταν,δεν κοιταζόταν πια στον καθρέφτη,άλλαζε και φοβόταν το αύριο και τους ανθρώπους.Είχε ξεχάσει πώς μοιάζουν τα μάτια της,τα σημάδια της,δεν έβλεπε τίποτα πια.Χανόταν κι ένιωθε την ευτυχία στις φλέβες της.Ξόρκιζε το κακό κι εξόντωνε τους δαίμονές της.Αυτή ήταν.Λες κι ήξερε κι εκείνη ποια ήταν στ'αλήθεια...Ήξερε πως τη νύχτα μοναχά ανέπνεε πραγματικά!

~Καταραμένα βλέμματα~

   Αγνάντευαν το άπειρο,ανέλυαν το κενό και γέμιζαν με μια αισιόδοξη θλίψη,μια θλίψη με απέραντη ομορφιά και γοητεία που συνέδεε το παρελθόν με το δικό τους τώρα.Ένα παρελθόν που αποτελούσε τώρα πια τη μεγαλύτερη πληγή,αλλά και το μεγαλύτερο κομμάτι του εαυτού τους.Γνώση για τον κόσμο και πόνος για την απώλεια,ερωτήματα,απαντήσεις μυστικές,δροσερά καλοκαίρια και κρύες νύχτες σκεπασμένες με μια κουβέρτα δίπλα στο τζάκι...Εικόνες,εικόνες,εικόνες!
   Κάποιες νύχτες κουβαλούσαν το βάρος και την κούραση του κορμιού,κάποιες άλλες έβλεπαν πίσω απ'το γκρίζο ουρανό,έβαζαν φωτιά στο μαύρο τους και απολάμβαναν με χρώμα το κόκκινο,βαμμένα,ταλαιπωρημένα,λυπημένα...χάζευαν τα σύννεφα και ζωγράφιζαν,έκαναν όνειρα κι έσκιζαν τις κουρτίνες του μυαλού τους.Είχαν δύναμη,ήταν παθιασμένα,ζούσαν απ'τις εικόνες,ανέπνεαν!
   Εκείνα τα σημαδεμένα με χρώματα μάτια του...κάθε πρωινό που έβγαινε ο ήλιος,Τον έβλεπαν να φεύγει απ'το πλάι του.Πάντα γυρνούσε,όταν είχε πέσει το σκοτάδι...
 

Broken smiles & nights.

   Κάποιες νύχτες που είσαι τόσο γεμάτος και τόσο άδειος συνάμα.Κάποιες νύχτες που σου λέει ότι χαίρεται να σε βλέπει να χαμογελάς,αλλά δεν ξέρει ότι το οφείλεις σ' Εκείνη μοναχά.Κάποιες νύχτες που σου λέει ότι περνάει καλά μαζί σου δίχως να ξέρει ότι και για αυτό "φταίει" Εκείνη...Τόσες λέξεις που θέλησες να πεις μα δεν είπες τίποτα στο τέλος.Τα κράτησες μέσα σου κι εσύ...Έτσι για να διαλύσεις το "είναι" σου,για να μην πληγώσεις μια ψυχή,για να μην τη γεμίσεις θλίψη...Θλίψη επαναλαμβανόμενη,θλίψη που γυρίζει,που πνίγει το μυαλό σου και σκοτώνει τον άλλο σου εαυτό!
   Δε χρειάζεται να ξέρει και πολλά,δε χρειάζεται να ξέρει τίποτα!Επέλεξες το τίποτα,κράτα το σφιχτά για να μη χαθεί,για να μη χάσεις την ψυχή σου.Το τίποτα σε γεμίζει τώρα πια,δεν υπάρχουν και πολλά κενά...αλκοολούχα ή μη!Αλκοολούχα...ενδιαφέρον ορισμός του χάους σου!Κάτι έχει να σου δώσει,κρύβει πολλά,δολοφονεί άλλα τόσα.Πάντα έτσι δε γίνεται στην τελική;Επίλεξε το τίποτα και ζήσε για να έχεις τα πάντα!Θα αγγίξεις το φεγγάρι μια νύχτα...μαζί της!

Her vulnerable skin.

   Είναι αυτή η γαμημένη αίσθηση του "ανήκω" που την οδήγησε στο κορμί της Α.Είναι που στα παιδικά της μάτια έβλεπε τον κόσμο της να αλλάζει και,κάθε φορά που την πηδούσε,ένιωθε ευάλωτα δυνατή.Δεν ήξερε τι ήταν όλο αυτό,αν ήταν ένα γαμήσι ή έρωτας,αλλά το πάλευε!
   Η αλήθεια είναι πως μιας και είχε προδοθεί απ'τον έρωτα πολλές φορές,επέμενε πως θα το ρίξει στο σεξάκι.Κι αυτό έκανε,νόμιζε...Μαλακίες!Πάντα έφθανε η κατάλληλη στιγμή και γνώριζε μια γκόμενα που θα συγκλόνιζε την ύπαρξή της,που θα γαμούσε τον εγκέφαλό της και εν τέλει θα την έριχνε στο κρεβάτι και θα πηδιόντουσαν για ώρες μέχρι το πρωί..Κλασσικά εικονογραφημένα!
   Έχω καταλάβει πλέον πως της λείπει ένα πράγμα!Συντροφικότητα λέγεται!Έχει ανάγκη από στοργή,αγάπη,πάθος,ειλικρίνεια..Πού να τα βρει όλα αυτά;Σπάνια έπεφταν στο δρόμο της κι εκείνη τα έπιανε απ'το χέρι και τα έβαζε στην καρδιά της μέχρι να το σκάσουν τρέχοντας με σκοπό να βρουν μια ρηχή καρδιά να γεμίσουν.Απώλεια...
   Πάντα δεν πονάει ο χαμός;Πάντα δεν μας πληγώνει το κενό που αφήνει ο θάνατος είτε είναι πραγματικός είτε εικονικός;Έτσι ένιωθε κι εκείνη και πήγαινε να  χωθεί μέσα στην Α.Όποτε πονούσε,τρύπωνε στο καταφύγιό της.Tο δέρμα της Α. ήταν πάντα γόνιμο για κάτι νέο,για κάτι δυνατό,για κάτι ζωντανό κι αληθινό.Πάντα άνοιγε το μέσα της για να χωρέσει την πληγωμένη ύπαρξή της,πάντα...

Ηer vulnerable skin used to destroy her inner silence,her inner fears,her broken dreams...
 

~Intoxicated in so many ways~

   She didn't have anything to lose.It was over since the day she started dreaming...

   Ήξερε,ένιωθε την πρέζα να κυλά στις φλέβες της αργά,μα ταυτόχρονα με μια ανεξήγητη ταχύτητα που ξεπερνούσε τα έτη φωτός που είχαν σπάσει το μέσα της σε χίλια κομμάτια,την έπνιγε η νικοτίνη και το αλκοόλ ξυπνούσε τον άλλο της εαυτό.Η καρδιά της χτυπούσε πιο δυνατά,αγαπούσε πιο δυνατά,μισούσε πιο δυνατά,σιχαινόταν πιο δυνατά..Ναι,αυτό,Την σιχαινόταν πιο δυνατά!
   Σηκώθηκε και άρχισε να χορεύει αισθησιακά.Είχε κλείσει και τις κουρτίνες...Συχνά οι γείτονες έπαιρναν μάτι.Δεν τους ντρεπόταν,απλά δε γούσταρε!Άσε που τους θεωρούσε μαλάκες κι αυτούς!Ο φεμινισμός μέσα της έκανε όργια με την πληγωμένη της ψυχή,χόρευε στο μυαλό της,έχτιζε πολιτείες και γκρέμιζε το φαλλοκρατικό σύστημα γύρω της.Υπερβολική,παθιασμένη,εξτρεμίστρια μέχρι εκεί που δεν πήγαινε..
   Συνέχιζε το χορό κι έβγαζε όλα όσα τη βάραιναν από πάνω της...Έπεσε στο κρεβάτι και έστριψε ένα τσιγάρο.Φυσούσε τον καπνό με νεύρο,χαμογελούσε μόνη της και ένιωθε γεμάτη μες στη μοναξιά της.Έπινε,κάπνιζε και η καρδιά της πήγαινε να σπάσει απ'τη χαρά,μια χαρά που δε μπορούσε να εξηγήσει λογικά.Σκεφτόταν όσα και όσους είχε χάσει και γελούσε,γελούσε με όλη της τη δύναμη,δάκρυζε μα συνέχιζε να γελά!Ξημέρωνε...

   Ξημέρωνε και εκείνη άνοιξε τις κουρτίνες και βγήκε γυμνή στο μπαλκόνι...Η πόλη τώρα ξυπνούσε...