Μεμονωμένη αισιόδοξη απογοήτευση.

Αγώνες και θυμός.
Θυμός και πληγές.
Πληγές και πόνος.
Πόνος και χαμός.
Χαμός κι ελπίδα.
Ελπίδα και αγώνες και πάλι απ' την αρχή.
Αέναοι κύκλοι που οδηγούν σε τέλμα και μικρά διαλείμματα ειρήνης κι αισιοδοξίας.
Ωθώ τον εαυτό μου στα άκρα,πετάω στα σύννεφα και νιώθω ωραία.
Πες μου ψέματα,αγάπησέ με εικονικά κι άσε στην άκρη όσα είναι πραγματικά.
Κύκλοι,κύκλοι κι άλλοι κύκλοι.Ώρες,λεπτά,δευτερόλεπτα.
Έρωτας και Θάνατος.
Καλοκαίρια και χειμώνες και μια κοινωνία που μου επιβάλλει τους -70 στην ψυχή μου.
Ενοχές,πάθη,λάθη.
Σκατά.
Πάντα μαζί και μόνοι.
Πάντα αδιαπέραστα χώρια,πάντα φανταστικά μαζί.
Η εκλογίκευση της κατάστασης με οδηγεί στην εξιδανίκευσή σου.
Πώς είναι εκλογίκευση άρα;
Δεν καταλαβαίνω τίποτα.
Το αντικείμενο του πόθου μου είναι το χειρότερο υποκείμενο εκεί έξω.
Καμία ισορροπία.
Μικροαστικές μπούρδες γεμίζουν το μυαλό μου.
Βαρέθηκα!
Βαρέθηκα,σου λέω!
Με ακούς;
Φύγε μακριά!
Είμαι επικίνδυνη για το κοινό καλό.
Πραγματισμός και ελευθεριακά μυαλά στο κενό.
Χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο για να μην το κατεβάσω και δω το πάτωμα.
Πέρασα πολύ καιρό εκεί κάτω.
Αρκετά!
Δεν επιστρέφω.
Σηκώνω το χέρι και τραβάω σκανδάλη.
Τινάζω τα μυαλά μου στο αέρα κι εξαϋλώνομαι.
Νιώσε με.