Γυρίζεις Αθήνα να δεις οικογένεια και φίλους και κάθε φορά που γυρίζεις όλο και κάποιος λείπει απ'τη ζωή σου.Μικρά κομμάτια και άνθρωποι χάνονται και δε σ'ενημερώνει κανείς για το χαμό τους,για την ηχηρή απουσία τους που σπάει τον καθρέφτη που κοιτάς και δακρύζεις.
Χθες έμαθα,έφυγε κι ο Χ.Του τίναξαν τα μυαλά στον αέρα.Σφαίρα στο κεφάλι και το πόρισμα:"Aυτοκτονία",έτσι,για να κλείσει μια ώρα αρχύτερα η υπόθεση.18 ήταν μοναχά ρε γαμημένοι.18 χρονών παιδί.Πάντα ήμουν στο πλάι του,τον ήξερα τόσα χρόνια.Είχε μπλέξει τον τελευταίο καιρό μα πάντα μου έλεγε να μη φοβάμαι κι ότι όλα θα περάσουν.Τελικά εκείνος πέρασε και μ'άφησε πίσω...και νιώθω τόσο μόνη που όλοι φεύγουν στο τέλος,με το δικό του μοναδικό τρόπο ο καθένας...
Δάκρυα κι ένας κόμπος στο λαιμό να μου υπενθυμίζει ότι πρέπει να ζήσω,ότι πρέπει να αναπνεύσω επιτέλους και να είμαι ελεύθερη,γιατί η ζωή μου περνάει κι εγώ στέκω εδώ να την κοιτάζω και να της λέω αντίο.Έφυγες κι εσύ...Πάντα καταλήγω στο ότι έφυγες κι εσύ!
Σκέφτομαι πως ίσως να είσαι καλύτερα,πως ίσως να χαμογελάς περισσότερο χωρίς εμένα κι απ'τη μια χαίρομαι...απ'την άλλη,όμως,ακόμα λείπεις.Μάλλον έτσι είναι η ζωή...Μάλλον κι εγώ θέλω την αγκαλιά σου για πατρίδα μου,για "σπίτι" δικό μου,ολόδικό μου,αλλά δεν είσαι εδώ κι αν στο ζητήσω θα μου πεις να σταματήσω τα ίδια.Ίσως να έχεις και δίκιο...μα δες!Όλοι φεύγουν και γίνονται αστερόσκονη,γιατί να γίνουμε κι εμείς από τώρα..;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου