[Απουσία...]

   Δεν πρέπει να τη ρωτήσεις γιατί γράφει στις 5 το πρωί.Μην τη ρωτήσεις τι πιστεύει  για το τέλος,μην τη ρωτήσεις τι πιστεύει για το χάος σας,μην τη ρωτήσεις πώς νιώθει για Εσένα,φοβάται μήπως Σε «σπάσει» και δεν το θέλει!Eίναι που η μοναξιά της φαντάζει τρομακτική χωρίς Εσένα,είναι που το κενό της το γέμιζες τελικά..Ξεχείλιζε το μέσα της και δεν το καταλάβαινε.Βαδίζει σε δρόμο παράλληλο με το δικό Σου,έτσι,ίσα-ίσα για να Σε παρατηρεί στα κρυφά και να Σε βλέπει να χαμογελάς πού και πού.[Πόσο μου λείπεις…]

  Κάθε βράδυ Σε καληνυχτίζει  και δεν το ξέρεις,κάθε βράδυ Σε ονειρεύεται,κάθε βράδυ Σε αγκαλιάζει,κάθε βράδυ που περνά κρατά τα μάτια Σου δίπλα της,μοιράζεστε το ίδιο μαξιλάρι..Ξυπνάει και δίπλα της δεν είσαι πια,μονάχα μια ζάλη μένει που την κοιμίζει ξανά.Σε ονειρεύεται…[Πόσο μου λείπεις…]

   Κράτα την σφιχτά!Σφιχτά!Να σκάσει η καρδιά της από αγάπη,να λιώσει ο χρόνος και να την φέρει κοντά Σου για άλλη μια φορά..Τώρα μονάχα ερημιά.Ζάλη…Όνειρα…οινοπνευματώδη.Και δάκρυα,πολλά δάκρυα που ζεσταίνουν το πρόσωπό της εκείνα τα βράδια που Σε περιμένει κάτω απ’το φεγγάρι σε μια ακρογιαλιά.Της  χαμογελάει η μοναξιά και βλέπει το πρόσωπό Σου να φωτίζεται και να ομορφαίνει τον ουρανό της.Κάθε βράδυ…[Πόσο μου λείπεις…]

   Σε κουβαλάει μαζί της,ξέρεις.Κρατάει στιγμές,σημειωματάκια,ροδοπέταλα,το άρωμά Σου,το άγγιγμά Σου,τα μάτια Σου,το μειδίαμά Σου,το γέλιο Σου,την ευτυχία στα μάτια Σου,το φιλί εκείνο,το σημείο σας στην πλατεία,την καλημέρα και την καληνύχτα Σου…Τα κρατάει όλα.[Πόσο μου λείπεις…]

   Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα κυλούν χωρίς εκείνη ή και μ’εκείνη.Σήμερα είμαστε,αύριο δεν είμαστε.Θα’θελε τόσο πολύ να Σε εντυπωσιάσει λίγο και να προλάβει να Σου δείξει πώς πετάει τα βράδια κι έρχεται σ’εσένα…Νυχτερινές διαδρομές που καταδικάζουν τα πισωγυρίσματα,μα της επιτρέπουν να έρχεται στο πλάι σου,γιατί Εσύ είσαι αλλιώς,απ’την αρχή!Στροβιλίζεται μέσα στην ύπαρξή Σου,διασχίζει τον κόσμο Σου και γουστάρει που καίει τον δικό της,αδιαφορεί.Ούτε που πρόλαβε να Σε πλησιάσει όμως και φταίει εκείνη γι’αυτό.Λάθος δικό της…Η συνειδητοποίηση την πονά.

   Αυτή είναι η αλήθεια και μέρος της ζωής της τώρα πια.Καταλαβαίνει άραγε κανείς;Αν ναι,ας γνέψει καταφατικά.Το έχει ανάγκη…