Όταν το αίμα στην πληγή σου έχει σταματήσει να τρέχει για τα καλά,φοβάσαι πως κάτι δεν πάει όπως θα έπρεπε.Εκείνο το κόκκινο,παχύρρευστο,γυαλιστερό υγρό σου θυμίζει ότι νιώθεις,ότι πονάς,ότι αντέχεις,ότι ακόμα μπορείς και αναπνέεις κι ας μην έχεις φτερά να πετάξεις.Αίμα,αίμα που σκουπίζεις απ'τα χέρια όσων σε αγγίζουν,αφήνουν πάνω σου τα αποτυπώματά τους και σημάδια που καίνε τη σάρκα σου,που τη σημαδεύουν για καιρό.Εσύ,όμως,τα αγαπάς και τα φροντίζεις,τα ταΐζεις με τους δαίμονές σου,ξεδιψούν με τα δάκρυα και τις μαύρες ουτοπικές σκέψεις σου.Είναι κομμάτι της κραυγής και της σιωπής σου,μιας σιωπής που κουβαλάει στις πλάτες της τόση δύναμη που ούτε κι εσύ δεν τη γνωρίζεις!
Όταν υποφέρεις,προσφέρεις ακόμα πιο πολλά στον κόσμο σου.Αγαπάς υποφέροντας για το "μετά" εκ των προτέρων,δίνεσαι υποφέροντας για τον πόνο που θα εισπράξεις όταν θα φύγει το εκάστοτε άλλο σου μισό και θα σ'αφήσει πίσω άδεια και απόμακρη...Και πάλι απ'την αρχή!Υποφέρεις για τις στιγμές που χάνεις,αλλά και για εκείνες που σε έκαναν όλα όσα είσαι,υποφέρεις για όσα αγαπάς και μισείς,για όσα ονειρεύεσαι,για όσα σχεδιάζεις και για όσα ανατινάζεις στο πέρασμά σου!Υποφέρεις...μα βρίσκεις νόημα και χαρά...Δεν το βλέπεις ακόμα;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου