Μες στη μαυρίλα,κάτι τέτοιες μέρες κοιτούσε απ'το θαμπό παράθυρό της,χαζολογούσε,παρατηρούσε πού και πού τον κόσμο.Φαίνονταν όλοι τόσο περίεργοι,τόσο διαφορετικοί,τόσο πολύχρωμοι.Χαμογελούσε..με τις ώρες της ήταν πάντα!Κυκλοθυμική κι αυτή!Ποιος να την καταλάβει;
Σχεδίαζε,έκανε τα δικά της μοναχικά πλάνα.Της άρεσε όμως!Είχε συμφιλιωθεί με την ιδέα της μοναξιάς και της πληρότητας μέσω αυτής.Ήξερε τι ζητούσε και τι περίμενε.Μάθαινε αργά και σταθερά να πατάει στα πόδια της,μακριά απ'τους δικούς της,μόνη.Ήταν δική της η επιλογή.Τα κατάφερνε μια χαρά!Πίστεψε στον εαυτό της για πρώτη φορά,έκανε ό,τι έπρεπε να είχε κάνει νωρίτερα στη ζωή της,αλλά ξέρεις,ποτέ δεν είναι αργά,έτσι λένε,έτσι είχαν πει και σ'εμένα,έτσι είχαν πει και σ'εκείνη!
Καθόταν πολλές φορές,που λες,και χάζευε τον ουρανό κάτι σκοτεινά πρωινά με τις ψιχάλες της βροχής να χαϊδεύουν το παράθυρό της...και κάτι άλλα βράδια που το φεγγάρι φώτιζε απ'άκρη σ'άκρη το μικρο δωματιάκι που εκείνη αποκαλούσε σπίτι.Δεν παραπονιόταν ποτέ!Το απολάμβανε!Ζούσε απλά και ένιωθε ευτυχισμένη για τη ζωή που έκανε.
Ακολουθούσε τα όνειρά της σ'έναν κόσμο δύσκολο,είχε τα "πιστεύω" της και ήταν πιστή σ'αυτά!Διάβαζε Γώγου και Μπωντλαίρ,άκουγε Άσιμο κι έκανε όνειρα,ήταν γεμάτη ζωντάνια μ'ένα παιδικό χαμόγελο να ζωγραφίζει την όμορφη φάτσα της.Ήταν Άνθρωπος ή έστω προσπαθούσε να είναι!Τα κατάφερνε κι εκεί!Όσοι την ήξεραν,έβλεπαν μέσα της ένα παιδί,έναν άνθρωπο αληθινό,με πάθη και αισθήματα!Έτσι ήταν!
Κάποιες άλλες νύχτες άκουγε "Τhe XX" και χόρευε μόνη της,τραγουδούσε,έδινε ζωή σε άψυχα υλικά και χρώμα σε κομμάτια χαρτί που προόριζε για ανακύκλωση!Κουβαλούσε μια ανεκδιήγητη τρέλα μέσα στην ψυχή της,μια φωτιά που κρατούσε πάντα ζεστά τα χέρια της,μια μικρή φλόγα που έκαναν τα μάτια της να φτερουγίζουν στο σκοτάδι.Μάτια λαμπερά και καθαρά...
Αυτό κανείς δε μπόρεσε να το δει όμως...Ποτέ...Κανείς!
Εκείνη συνέχιζε να χαμογελά και να αγωνίζεται,αυτό ήταν και το νόημα της ζωής της!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου