Ανθρώπινες συμβάσεις ~ το φάντασμά σου~

   Και κάπως έτσι έληξε και η δική μας σύμβαση αγάπης,ο δικός μας δεσμός αίματος και σάρκας,η δική μας αυταπάτη,η δική μας ουτοπία.Οι αγάπες και οι έρωτες,ανθρώπινες συμβάσεις που ξεθωριάζουν στο χωροχρόνο,εξαρτήσεις,συναισθήματα και βλέμματα που χάνουν το χρώμα τους,που αρνούνται να δουν την αλήθεια,που προσπαθούν να επιβιώσουν και να αναπνεύσουν καθαρό οξυγόνο σε έναν κόσμο δηλητηριασμένο,σε έναν κόσμο βρώμικο και μολυσμένο ως το κόκκαλο,σε μια ρευστή κατεργασμένη πραγματικότητα,σε μια ρεαλιστική πραγματικότητα.

   Μένουν πίσω,σ'εκείνα τα δικά μας σημεία,σημάδια ότι κι εμείς υπήρξαμε εκεί.Σκέψεις και φαντάσματα που εμπλέκονται σε ένα παιχνίδι γνωστό και συνηθισμένο για όποιον έχει ερωτευθεί έστω και μια φορά.Το δικό σου φάντασμα στέκει σε μια γωνιά στη Μπενάκη και με κοιτάζει κάθε φορά που διασχίζω το δρόμο.Ήταν η τελευταία φορά που είδα τα μάτια σου,λαμπερά...να ξεθωριάζουν στο δικό μου μυαλό,στη δική μου ψυχή.Έχαναν το χρώμα τους σταδιακά,ακόμα το θυμάμαι σαν χθες!

   Μου είπες πως μ'αγαπάς και σου ζήτησα να φύγεις.Αυτό έκανες.Απλά γύρισες την πλάτη και συνέχισες το δρόμο σου χωρίς εμένα,περπάτησες μπροστά μου κι έμενα κρυμμένη κάπου πίσω σου να σε βλέπω να φεύγεις μακριά μου για άλλη μια φορά.Εικόνες και άψυχα κορμιά περνούσαν μπροστά μου κι έτσι απλά έκλεισα τα μάτια..Θέλησα να νιώσω το κενό και την ένταση της στιγμής,προσπάθησα να δω το χρώμα μου...

   Μαύρο.