Ψυχή..Ακόμα είχε ψυχή!Πληγωνόταν,έπεφτε,έμενε εκεί κάποιο καιρό και πάντα σηκωνόταν ξανά στα πόδια της.Υπήρχαν στιγμές αδυναμίας,προφανώς και υπήρχαν,αλλά είχε μια τέτοια δύναμη μέσα της που τα ξεπερνούσε όλα.Της κόστιζε πολλά,κομμάτια απ'την καρδιά της,κομμάτια που έθαβε για να μην τα βρει ποτέ ξανά...κι έτσι γινόταν εν τέλει.Τα έχανε,ίσως και να φύτρωναν στον κήπο της,ξέρεις,λουλούδια...Αυτά,τουλάχιστον,πάντα έμεναν πλάι της!
Έπαψε να ερωτεύεται και ν'αγαπά συντρόφους.Εκείνη της είχε πάρει τα πάντα και το ήξερε,μα το άφησε πίσω της κι αυτό.Το συζήτησε,το ανέλυσε,έβρισε,φώναξε,καταστράφηκε,αλλά σηκώθηκε και πάλι.Προσπάθησε να νικήσει το "τέρας" που της έτρωγε την ψυχή μέρα με τη μέρα και η ψυχή της συνέχιζε να γυρνά πάλι πίσω σ'εκείνη,στο άλλο της μισό!
Ποιο άλλο της μισό;Πόσο χαζή ήταν,αυτό σκεφτόταν!Πόσο ανούσια ήταν όλα!Πόσα ψέματα είχαν ριζώσει μέσα στην καρδιά της,μέσα της..τόσο καλά που δεν έφευγαν ποτέ.Ίσως να μην ήθελε κι εκείνη να το πιστέψει,να τα βγάλει,να τα πονέσει,όπως εκείνη την είχε πληγώσει.Σημάδια στην ψυχή της και μια θηλιά στο λαιμό της...όλα τα ψέματα,όλες οι λέξεις που ξεθώριαζαν στο σκοτάδι όλο και πιο πολύ κάθε νύχτα που περνούσε.
Το τσιγάρο που κρατούσε πάντα το έσβηνε νωρίς και άναβε άλλο κι άλλο κι άλλο...Κι αυτά τα έσβηνε νωρίς κι έφτιαχνε ακόμα μια κούπα καφέ και συνέχιζε να μετρά όλους εκείνους που έφευγαν απ'τη ζωή της.Έχανε το μέτρημα και πάλι απ'την αρχή!Έψαχνε να βρει τον εαυτό της στα μάτια που είχε πλάι της όλα αυτά τα χρόνια,έψαχνε να βρει γιατί έμενε πάντα μόνη πίσω να χάνει το μέτρημα...εκείνο το μέτρημα που ήταν πληγή στο κορμί της.
Είχε συνηθίσει να μετρά τους απόντες και περίμενε τη στιγμή που θα ερχόταν κάποιος να της κρατήσει το χέρι και να μείνει εκεί,αν όχι για πάντα,για πολύ,για όσο την ήθελε,για όσο θα την άντεχε,για όσο...
Ένα "για όσο..." που έστελνε την ψυχή της πότε στην κόλαση και πότε στον ουρανό...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου