Περίεργο;Huh,true!Ποιος την ήξερε άλλωστε;Ποιος είχε ασχοληθεί μαζί της;Ποιος έκατσε να τη διαβάσει,να διαβάσει όχι μόνο τα χείλη,αλλά και τα μάτια της;Βρες μου έναν!
Βαρέθηκε κι εκείνη,πήρε τη διχασμένη της προσωπικότητα και την παράτησε δίπλα σε κάτι αδέσποτα στην Ακαδημίας,ξέρεις,κάπου εκεί κοντά στη Λυρική,κάπου εκεί που θυμάται τα όνειρά της να σβήνουν ένα άδειο βράδυ...
Μες στο σκοτάδι,με σκυμμένο κεφάλι,χαζεύει τα πόδια των περαστικών και μαντεύει τα πρόσωπά τους που αμυδρά εμφανίζονται στο φως.Σηκώνει τα μάτια μπας και πιάσει ουρανό,μα κι εκεί το απόλυτο κενό.Αριστερά και δεξιά της,τόσοι άνθρωποι στα παγκάκια,πεζοδρόμια,δρόμους,άλλοι όρθιοι,άλλοι στέκουν κατάχαμα και κοιτούν τον κόσμο ανάποδα με το θαμπωμένo τους βλέμμα.Μετρούν τις ώρες που τους απομένουν..Ένας τελευταίος γύρος θανάτου.H τελευταία νύχτα..ίσως...
Δεν έχει δύναμη να σύρει το κορμί της πιο 'κεί.Μένει ακίνητη και τα μάτια της τρεμοπαίζουν σα δυο μικρές φλόγες,σα δυο φλόγες εν δυνάμει άψυχες,εν δυνάμει ζωντανές.Τι να σκεφτεί;Περιμένει να βρεθεί κάποιος να την πάρει μαζί της.Θα καταλάβει ότι δεν είναι άστεγη ούτε άπορη ούτε σαν όλους εκείνους που μένουν στους δρόμους.Εύχεται να την πάρει κάποιος μαζί του στο πουθενά.Πονάει...Κουράστηκε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου