Her brown eyes

  Τόσα χρόνια περνούσε από δίπλα της,τόσα χρόνια ανέπνεε το ίδιο οξυγόνο μ'εκείνη,τόσα χρόνια ο κόσμος τους ήταν κοινός...Εξάρχεια,πλατείες,πορείες,αγώνες,δρόμοι,κόκκινα φανάρια,τα stop που προσπερνούσαν και οι δύο στα ίδια μέρη!Κάτι επέλεξε,όμως,να τις έχει μακριά για όλα αυτά τα χρόνια,για όλες εκείνες τις στιγμές που έχαναν καθώς τα λεπτά κι οι μήνες περνούσαν και τις άφηναν πίσω...σε άλλα χέρια,σε ξένα σώματα,σε πλάνες αγκαλιές που τους παρείχαν μια εικονική σταθερότητα,μια υποτιθέμενη και άπιαστη ασφάλεια,έναν πρωτόγνωρο ενθουσιασμό(…νόμιζαν).   Πρόσωπα γνώριμα,πρόσωπα άγνωστα-γνωστά,πρόσωπα που είχαν μια άλλη ομορφιά,μια άλλη δύναμη,ένα βάθος,ένα συναίσθημα στα μάτια,ο Έρωτας...Αυτός τις κέρδισε και τις δύο,ξαφνικά,χτύπησε αποπλανητικά,παραπλανητικά...Και για όλα φταίει η τεχνολογία!Ναι ναι,βέβαια!Ένας υπολογιστής,ένα site,τίποτα άλλο δε χρειάστηκε!Τι παιχνίδια παίζει η μοίρα!Η Χ. ήταν κοντά της τόσα χρόνια,ήταν εκεί κι εκείνη δεν είχε ιδέα,καμία απολύτως ιδέα!Πώς θα μπορούσε να φανταστεί ότι μετά από χρόνια θα τη γνώριζε τυχαία σ'ένα site γνωριμιών;Κι αυτό βέβαια από σύμπτωση,κατά τύχη εντελώς!
   Δεν έμπαινε και συχνά σε τέτοιες ιστοσελίδες,δεν της άρεσε,δεν την κάλυπταν οι ιντερνετικοί έρωτες.Ήταν δύσκολος άνθρωπος,hardcore γκόμενα,περίεργη,κλειστή,απόμακρη κάποιες φορές,είχε μάθει να τα βγάζει πέρα μόνη της,χωρίς κανέναν.Ήταν αυτή που ήταν,μια περίεργη ύπαρξη απλά,ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους.Τόσο ίδια μα και τόσο διαφορετική at the same time.Weird things...
 
    Ω ναι!“Life is a bitch”,έλεγε…Το πίστευε άλλωστε!Αυτό της είχε δείξει η εμπειρία βρε αδερφέ.Η μοναξιά της φάνταζε σαν ουτοπία κατασκευασμένη από κόκκινο και μαύρο..άντε και λίγο λευκό!Την αγαπούσε,τη φρόντιζε,της έδινε τροφή,της έδινε πνοή,έδινε λόγο στην ύπαρξή της.Της άρεσε και δεν πίστευε ότι θα έβρισκε ποτέ κάποιον άνθρωπο που θα καταλάβαινε και θα μοιραζόταν τις πιο ενδόμυχες και σκοτεινές σκέψεις της μέχρι που ήρθε εκείνη,εκείνη η υπέροχη Χ.
  Απ’την πρώτη στιγμή τη γοήτευσε,την ένιωθε κοντά της για έναν ανέξηγητο λόγο,άγγιζε κάτι μέσα της,την έκανε να νιώθει ξεχωριστή,της έδινε δύναμη,την έκανε να χαμογελά,προκαλούσε σκιρτήματα στην καρδιά της που δεν ήξερε ότι μπορεί να υπάρχουν,την έκανε να ονειρεύεται ξανά...Και κάπως έτσι περνούσε ο καιρός...και όσο τη γνώριζε τόσο πιο πολύ την ερωτευόταν,τόσο πιο πολύ την αγαπούσε,μέρα με τη μέρα.Δίπλα της ένιωθε ολοκληρωμένη,ήταν δυο κομμάτια απ'το ίδιο παζλ,ήταν "Ένα"!Κι έτσι περνούσαν οι μέρες,οι εβδομάδες,οι μήνες,τα χρόνια κι εκείνη έμενε δίπλα της,μεγάλωνε μαζί της και ήταν ευτυχισμένη...  

                                                                                                         Στην Χ.